«Γκάνγκστερ» ο Ερντογάν ή «άσωτος υιός» ;

Τις τελευταίες μέρες το κυρίαρχο ερώτημα σε όλες τις δημοσιογραφικές τηλεοπτικές εκπομπές προς τους αναλυτές αλλά και τους ειδικούς είναι κατά πόσο μας επηρεάζει και προς ποια κατεύθυνση η απόφαση της Αμερικής να «μπλοκάρει» την παράδοση των 100 F35 στην Τουρκία.

Γράφει ο Παντελής Ζήλος

Αναλυτές και ειδικοί προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τις «παρενέργειες» της απόφασης αυτής και να προδιαγράψουν τις σχέσεις Τουρκίας – ΗΠΑ, Ελλάδας – ΗΠΑ, Τουρκίας – Ρωσίας, προκειμένου να χαρτογραφήσουν την κατάσταση που θα διαμορφωθεί στο Αιγαίο, την Αν. Μεσόγειο αλλά και την Μέση Ανατολή.Το εγχείρημα ασφαλώς δεν είναι εύκολο καθώς για να αντιληφθεί κάποιος ή να προβλέψει τις μελλοντικές σχέσεις μεταξύ όλων των εμπλεκομένων κρατών, υπάρχουν και πολλές άλλες συνισταμένες που θα πρέπει να συνυπολογίσει.Υπάρχουν π.χ  το Ιράν, η Συρία, το Ισραήλ, η Κύπρος,τα πετρέλαια, οι γεωτρήσεις, οι εμπορικές σχέσεις όπως και άλλα κράτη που εμμέσως εμπλέκονται στην περιοχή, όπως η Αίγυπτος , η Λιβύη , η Σαουδική Αραβία κλπ.

Τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν με στόχο τον Νέο- Οθωμανισμό έχει δημιουργήσει προπύργια σε όλες τις χώρες της Αν. Μεσογείου όπως και στα Βαλκάνια, εν αντιθέσει με την Ελλάδα που έχει περιχαρακωθεί και βλέπει μόνο τον κίνδυνο εξ ανατολών .Η Τουρκία έχει βάλει  «πόδι» πολιτικό και στρατιωτικό, στη Συρία, στη Λιβύη, ενώ δεν έχει διστάσει να αντιπαρατεθεί με τη Σαουδική Αραβία (υπόθεση Κασόγκι),δημιουργώντας, ωστόσο,καλές σχέσεις με το Κατάρ και το Ιράν.

Τα φώτα της ελληνικής δημοσιότητας έχουν πέσει στα τρία ερευνητικά πλοία της Τουρκίας που έχουν περικυκλώσει την Κύπρο, ωστόσο, περνούν στα «ψιλά γράμματα» οι συνεννοήσεις του Ερντογάν με τη Λιβύη για τον ορισμό ΑΟΖ που θα κόψει στα δύο την Ελληνική και την Κυπριακή ΑΟΖ, οι οποίες πλέον δεν θα συνδέονται.Την ώρα αυτή,μπροστά σε αυτή την απειλή, η Ελλάδα ασχέτως κυβερνήσεως θα έπρεπε να τρέχει για τον ορισμό της Ελληνικής ΑΟΖ μαζί με την Κύπρο.Είναι ασφαλώς πολύ νωρίς να επιρρίψει κανείς ευθύνες στη σημερινή κυβέρνηση,δεν ισχύει όμως αυτό για την προηγούμενη, του κ.Τσίπρα που είχε Υπουργό τον κ.Κατρούγκαλο,ο οποίος «ελαφρά τη καρδία» μιλούσε για συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Αν.Μεσογείου με τη γείτονα.

Το πάζλ, βέβαια δεν σταματά εδώ.Μπορεί αρχικά, να είναι θετικό για την Ελλάδα ότι η Τουρκία δεν θα πάρει τα F35, ωστόσο, οι δαιδαλώδεις συσχετισμοί γίνονται αντιλιπτοί από τη δυσκολία που έχει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ,να καταδικάσει την Τουρκία προσδιορίζοντας σκληρές συνέπειες επειδή αγόρασε τους S400.Και αυτό γιατί ο επιχειρηματίας κ.Τραμπ καταλαβαίνει ότι πλήττονται αμερικανικές εταιρείες από τη μη πώληση 100 αεροπλάνων. Παράλληλα, ουδείς θέλει να χτίσει τοίχο με τη Τουρκία η οποία είναι η δεύτερη δύναμη στο ΝΑΤΟ και ασφαλώς δεν θέλει να την παραδώσει στο αντίπαλο στρατόπεδο της Ρωσίας.

Η επίρριψη ευθύνης από τον κ.Τραμπ στη διακυβέρνηση Ομπάμα για την επιλογή του Ερντογάν να αγοράσει τους S400 δείχνει ξεκάθαρα όχι μόνο τη δυσκολία της Αμερικής να αντιμετωπίσει εχθρικά την Τουρκία αλλά και μια αλλαγή γενικότερης στροφής στις διεθνείς σχέσεις της και ειδικά στον ευαίσθητο χώρο των Βαλκανίων και της Μεσογείου.Μη ξεχνάμε ότι στη διακυβέρνηση Ομπάμα έγινε η Μουσουλμανική άνοιξη και μέσα από τη λογική Σόρος «άνοιξαν» οι μεταναστευτικές ροές από την Ασία και τη Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη.

Είναι πράγματι δύσκολο στους αναλυτές και τους ειδικούς να απαντήσουν με σαφήνεια τελικά εάν είναι υπέρ της Ελλάδος ή κατά η αγορά των S400 από τον Ερντογάν. Όμως όποια και εάν είναι η απάντηση των αναλυτών εκείνος που πράγματι καλείται να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις για τη χώρα είναι ο Υπουργός των Εξωτερικών και το αρμόδιο Υπουργείο που θα πρέπει να χαρτογραφήσει πλήρως όλες τις συνισταμένες και να χαράξει μία διαφορετική πορεία από αυτή που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ με μοναδικό γνώμονα τα εθνικά και μόνο συμφέροντα, που δεν σταματούν στις παραβιάσεις και τις παραβάσεις του εναέριου χώρου.

Η μη παράδοση των F35 στη Τουρκία είναι μία πίστωση χρόνου για την ελληνική πλευρά ώστε να προετοιμαστεί καλύτερα σε αμυντικό και όχι μόνο επίπεδο.

Η Τουρκία με τους S400 γίνεται το «κακό παιδί» της Δύσης και του ΝΑΤΟ, ο «γκανγκστερ» της Μεσογείου χωρίς όμως να αποβάλλεται από το συνασπισμό  .Ας το εκμεταλλευτούμε λοιπόν πριν αλλάξουν τα πράγματα και ο «άσωτος» πάρει το «μόσχο το σιτευτό».

 

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει