Και όμως υπάρχουν απόγονοι της θρυλικής οικογένειας των Παλαιολόγων και ζουν στη χώρα μας! (Εικόνες & Βίντεο)

Του Νίκου Αναστασίου

Η Δυναστεία των Παλαιολόγων, ήταν η τελευταία αυτοκρατορική οικογένεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ιδρυτής της ήταν ο Μιχαήλ (Η΄) Παλαιολόγος, ο οποίος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 1261, όταν ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη και κατέλυσε την Λατινική Αυτοκρατορία η οποία είχε ιδρυθεί μετά την Δ΄ Σταυροφορία.

Η Δυναστεία των Παλαιολόγων διήρκεσε μέχρι τις 29 Μαΐου 1453 και την άλωση της Κωνσταντινούπολης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα των Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο.

Πολλά λέγονται για τους απογόνους της θρυλικής Δυναστείας των Παλαιολόγων, όμως υπάρχουν και  ιστορικά στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν τη συνέχεια της μεγάλης και ένδοξης αυτής οικογένειας.

Ωστόσο, εκείνο που δεν είναι πολύ γνωστό, είναι η ύπαρξη μιας οικογένειας η οποία προέρχεται απευθείας από τους Παλαιολόγους και ζει στη χώρα μας έχοντας δημιουργήσει τη δική της παράδοση. Ο λόγος για την οικογένεια Τρουπάκη – Μούρτζινου.

Ο μυθικός γενάρχης
Η ιστορία των Τρουπάκηδων-Μούρτζινων, καπετάνιων της Ανδρούβιστας, που ανήκαν σε ένα από τα ισχυρότερα γένη της Έξω Μάνης, αρχίζει με έναν «ημι-μυθικό», όπως χαρακτηρίζεται, γενάρχη, τον Μιχαήλ Παλαιολόγο, ο οποίος εμφανίζεται στην περιοχή στα τέλη του 17ου αιώνα. Έκτοτε η γενιά χωρίζεται σε γενιές και υπογενιές, που εμφανίζονται στον οικισμό της Καρδαμύλης με πύργους και πυργόσπιτα οργανωμένα σε γειτονιές. Η μόνη γραπτή μνεία του ονόματος του Μιχαήλ Παλαιολόγου γίνεται σε επιγραφή κρήνης στην Πάνω Καρδαμύλη, την οποία έκτισε ο γιος του Παναγιώτης το 1734. Από το γένος αυτό προέρχεται και ο Μιχάλμπεης Τρουπάκης, μπέης της Μάνης από το 1779 ως το 1782. Το επίθετο Μούρτζινος ήταν παρατσούκλι του γιου του Μιχάλμπεη, Παναγιώτη, ο οποίος ανέλαβε τη διοίκηση της καπετανίας το 1798.
Στους στίχους του λαϊκού ποιητή Νικήτα Νηφάκη, που έζησε στη Μάνη στο τέλος του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, παρέχονται πληροφορίες για την κατοικία των Μούρτζινων και ιδιαίτερα για τον οντά και τη χρήση της «γούβας» του πύργου της φυλακής, σατιρίζοντας την αιχμαλωσία του καπετάν Κιτρινιάρη και των ανθρώπων του στον χώρο αυτόν: […] Δεν το παντέχαμε ποτέ / τοιαύτην συμφορά ποτέ! Τοιαύτα έλεγαν αυτοί / οι σμπράβοι οι διαλεκτοί του κυρ Θεοδωράκη / στη γούβα του Τρουπάκη. Αυτός δεν ήτο ‘κει κοντά / μονέ τον είχαν στον οντά του Παναγιώτη του Τρουπάκη / του κυρ Μιχαλμπεάκη.
Ο Παναγιώτης Τρουπάκης-Μούρτζινος και ο γιος του Διονύσιος ήταν μέλη της Φιλικής Εταιρείας, με έντονη δράση κατά την Επανάσταση του 1821. Ο Διονύσιος, μάλιστα, το 1823 διορίστηκε υπουργός Πολέμου και επί Καποδίστρια διετέλεσε γερουσιαστής και μέλος του Πολεμικού Συμβουλίου.
Τα κείμενα και οι γκραβούρες των ξένων περιηγητών παρείχαν πολλές πληροφορίες γενικά για τους μανιάτικους πύργους, για την Καρδαμύλη και το συγκρότημα στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Την ατμόσφαιρα και τον τρόπο ζωής στους μανιάτικους πύργους αποτυπώνουν με χαρακτηριστικό τρόπο στο κείμενό τους οι Γάλλοι της Επιστημονικής Αποστολής του Μοριά. «Η άνεση είναι κάτι που αγνοείται απολύτως σε αυτά τα φεουδαρχικά κρησφύγετα, όπου μοιάζει να αποτραβήχτηκε ο Μεσαίωνας, για να μας δείξει έμπρακτα τον τρόπο ζωής των προγόνων μας στους δικούς τους πύργους»… Σε γκραβούρα μάλιστα απεικονίζεται η συνάντηση της Αποστολής με τον Διονύσιο Μούρτζινο και η συνοδεία του το 1829 στον χείμαρρο του Βιρού με φόντο το συγκρότημα του καπετάνιου…
Μετά τον θάνατο του Διονυσίου το 1830 η οικογένεια παρήκμασε και έσβησε με τον πρόωρο θάνατο της εγγονής του Κατερινιώς, κόρης του Γεωργίου Μούρτζινου, τελευταίου άρρενος απογόνου της ονομαστής γενιάς, την οποία η λαϊκή μοιρολογίστρα αποχαιρέτησε στα μέσα του 19ου αιώνα με αυτούς τους στίχους:
«Το σημαντήρι βάρεσε Μυστρά και Καλαμάτα / του ρήγα η ‘γγονα πέθανε, του βασιλιά η κόρη / το σκέπος της Αντρούβιστας και το κλειδί της Μάνης / του Μούρτζινου του τρομερού του Γιώργη η θυγατέρα».
ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΣΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΟΥΒΙΣΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΑΜΥΛΗ
Η Ανδρούβιστα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1278 σε έγγραφο Ενετικού δικαστηρίου, εμφανίζεται στον «Ορισμόν» του Δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρου Β’ Παλαιολόγου, που συντάχθηκε το 1440, αλλά και στη κατάσταση που δόθηκε από το Πέτρο Μέδικο το 1465, με τους ενόπλους που διαθέτουν τα χωριά για τυχόν επαναστατικό κίνημα.
Ο Γεώργιος Σκούμπλος υπογράφει ως «Ταβουλάριος Αρδούβιστας με όλην μου τη Χώρα», στην επιστολή που έστειλαν οι Μανιάτες στο Δούκα του Νεβέρ το 1618.
Αποτελούσε κλειδί διόδου από τη Λακωνία προς τη Μεσσηνία και δεν ήταν ένα χωριό, αλλά μια περιοχή διάσπαρτη με πολλούς μικροοικισμούς, που είχε ως κέντρο τη Χώρα.
Πρόσφυγες από το Μυστρά, μετά τη καταστροφή του το 1460, κατέφυγαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά στην Ανδρούβιστα και το 1807 στη Καρδαμύλη. Οι δύσκολες συνθήκες ζωής, τους ανάγκασαν να καταφύγουν σε σπηλιές, γι’ αυτό ονομάστηκαν Τρουπάκηδες, από τη τοπική λέξη τρούπα (τρύπα). Η οικογένεια Τρουπάκη έγινε μια από τις ισχυρότερες και κυρίαρχες οικογένειες στη Μεσσηνιακή Μάνη.
Το 1571 παίρνουν μέρος στην εξέγερση των Μελισσηνών, όπως και σ’ αυτήν του 1605, ενώ το 1821, υπό το Παναγιώτη και Διονύση Τρουπάκη – Μούρτζινου, πολεμούν 800 ένοπλοι και άλλοι 300 υπό το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Πολεμούν στη Καλαμάτα, στη Κακή Σκάλα, στη Καρύταινα και στη Βασιλική, όπου εμποδίζουν τον Ιμπραήμ να προχωρήσει προς τη Μάνη.
Στην Παλαιά Άνω Καρδαμύλη βρίσκεται η ιστορική Δίτοξη Κρήνη με χαρακτηριστική επιγραφή. Είναι πέτρινη, με δύο καμάρες αριστερά και δεξιά, με δύο λακκούβες και δύο κρουνούς και στο μέσον της προσόψεώς της υπάρχει εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα, με σκαλισμένη επιγραφή και χρονολογία 1734 που αναφέρει τον Μιχαήλ Παλαιολόγο, τεκμήριο και αυτό, της καταγωγής της οικογένειας των Τρουπάκηδων από τους Παλαιολόγους.
Η επιγραφή της πλάκας είναι ακριβώς με την ορθογραφία και τη χρονολογία της ως εξής:
«1734/ΕΞΟΔΟΥ ΠΑ/ΝΑΠΩΤΙ ΤΡΟΥ/ΠΑΚΙ Ο ΠΑΤΗΡ/ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΠΑ/ΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΚΕ Ο ΙΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΣ».
Εγκατάλειψη και αποκατάσταση
Στα τέλη του 19ου ή στις αρχές του 20ού αιώνα γίνονται επεμβάσεις στον Οντά, ο οποίος έτσι προσαρμόζεται στις νεοκλασικίζουσες τάσεις της εποχής. Γρήγορα όμως οι κάτοικοι της Πάνω Καρδαμύλης αφήνουν τους πύργους και τα πυργόσπιτα για τις άνετες κατοικίες της «Αγοράς», που συγκεντρώνει τις εμπορικές και διοικητικές δραστηριότητες της ευρύτερης περιοχής.
Το οχυρωμένο συγκρότημα εγκαταλείπεται, ενώ δομικά μέλη του αποξηλώνονται για να επαναχρησιμοποιηθούν. Σταδιακά, το μνημειακό σύνολο μετατρέπεται σε έναν γοητευτικό ερειπιώνα.
Από το 1967 το συγκρότημα ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, στο οποίο δωρήθηκε από τις τελευταίες ιδιοκτήτριες του, Μαρία και Ευαγγελία Ιωάννου Μπουκουβαλέα, προκειμένου να γίνει μουσείο.
Από την Ιστορία της Καρδαμύλης
Η παλαιότερη μνεία της Ανδρούβιστας γίνεται σε ενετικό έγγραφο του 1278, ενώ το 1440 την ξαναβρίσκουμε σε αργυρόβουλο των Παλαιολόγων. Η επόμενη αναφορά είναι στην περιβόητη επιστολή των Μανιατών προς τον Δούκα του Νεβέρ στις αρχές του 17ου αιώνα.
Στους νεότερους χρόνους η ιστορία της Μάνης χαρακτηρίζεται από το αιματοσυγγενικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, από την ιστορία και τη δράση των γενών και των πολεμικών συγκρούσεων αυτών είτε με τους Τούρκους, είτε μεταξύ τους. Η οργάνωση αυτή γέννησε την «ένοπλη, αγροτική μανιάτικη πατριά», η οποία φαίνεται να είναι το αποτέλεσμα της στενότητας των φυσικών πόρων που δεν επέτρεψε την ανάδειξη κεντρικής εξουσίας. Μην ξεχνάμε ότι η μανιάτικη επικράτεια κατόρθωσε να παραμείνει ανεξάρτητη σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.
O Κ. Σιμόπουλος γράφει ότι o Κιτρινιάρης ήταν ο καπετάνιος της χερσαίας Ανδρούβιστας, ενώ ο Μούρτζινος της παραλιακής Σκαρδαμούλας.
Ο τίτλος του Καπετάνιου προερχόταν από το Βυζάντιο και οι εξουσίες του θεωρητικά ήταν απεριόριστες. Είχε τον έλεγχο της γης όλων των μελών της καπετανίας και δικός του ήταν ο πρώτος λόγος για την πώληση αυτής. Επίσης, είχε προνομιακή εκμετάλλευση εκτάσεων, μονοπωλιακή εμπορία προϊόντων, και είχε τη δυνατότητα είσπραξης δασμών και φόρων. Ακόμα και για τους γάμους είχε λόγο, αφού κανονικά γάμος έξω από την καπετανία δεν επιτρεπόταν. Είχε όμως και υποχρεώσεις. Ήταν υπεύθυνος για την οργάνωση της άμυνας στην περιοχή της καπετανίας του, εκτελούσε δικαστικά καθήκοντα, επιβάλλοντας ποινές, όπως φυλάκιση άλλα και θανατική ποινή. Από την άλλη όμως ήταν υποχρεωμένος να ενισχύσει τους υπηκόους του. Ήταν γνωστό ότι στο κάστρο των Τρουπάκηδων καθημερινά έτρωγαν μεσημέρι – βράδυ 50 με 100 άτομα ξένα προς την οικογένεια.
Ο γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Μιχαήλ Παλαιολόγος τον οποίο διαδέχθηκε ο υιός του Παναγιώτης Παλαιολόγος ή Τρουπάκης, ο οποίος είχε τέσσερις γιους. Τον Πέτρο, τον Μιχαήλ, τον Θεόδωρο ή Μπουκουβάλα και τον Γιάννη ή Μπαχλέμπα. Ο Παναγιώτης είχε δύο ακόμα αδελφούς τον Τζανέτο και τον Δημητράκη.
Ο Παναγιώτης Μούρτζινος πήρε μέρος στα πρώτα γεγονότα της επανάστασης και πέθανε το 1822. Ήταν παρών στην πολιορκία της Καλαμάτας, καθώς και στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρία το 1818.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Διονύσης, μία πραγματικά εξέχουσα προσωπικότητα, ο οποίος έλαβε μέρος στις περισσότερες πολεμικές επιχειρήσεις της επανάστασης, ενώ χρημάτισε υπουργός πολέμου και αρχηγός μεγάλου στρατοπέδου στη Μεσσηνία. Επί Καποδίστρια υπήρξε μέλος του πολεμικού συμβουλίου και γερουσιαστής. Το τέλος του Αγώνα θα βρεί την οικογένεια σε κακή οικονομική κατάσταση. Χαρακτηριστικό της προσφοράς της είναι ότι η περιβόητη Βέργα του Αλμυρού, όπου αποκρούστηκε ο Ιμπραήμ από τους Μανιάτες στην πρώτη του προσπάθεια να κατακτήσει τη Μάνη, χτίστηκε σχεδόν με έξοδα της οικογένειας, ενώ με δικά της έξοδα διατηρούσε στρατιωτικό σώμα 300 ανδρών. Ο Διονύσιος Μούρτζινος πέθανε τον Φεβρουάριο του 1830. Ο θάνατός του αποτέλεσε καταλύτη των εξελίξεων στο νεοσύστατο κράτος, αφού ο εκλιπών ήταν μία ηγετική φυσιογνωμία και ένας πραγματικός Άρχοντας στον τόπο του που με το τεράστιο κύρος του κατόρθωνε να κατευνάζει τις στασιαστικές ενέργειες των Μανιατών έναντι της κεντρικής εξουσίας. Εκτιμούσε τον Ιωάννη Καποδίστρια και τις προσπάθειές του για την οργάνωση του κράτους, μένοντας πιστός και αφοσιωμένος σε αυτόν ως το τέλος. Ο θάνατός του θεωρείται ότι υπήρξε τεράστιο πλήγμα για τον Κυβερνήτη και για τις σχέσεις του με τους Μανιάτες. Το τέλος του Διονυσίου σηματοδοτεί και την παρακμή της οικογένειας. Ο γιός του Γιώργης δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τα τεράστια χρέη που είχαν συσσωρευθεί από τον Αγώνα. Πέθανε το 1848, αφήνοντας μία κόρη την Κατερινιώ, η οποία ήταν το τελευταίο μέλος της γενιάς των Μούρτζινων.
Αξίζει δε να αναφερθεί ότι ο Παναγιώτης Τρουπάκης – Μούρτζινος ήταν ο νονός της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας.

Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα 
Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα στην Παλαιά Καρδαμύλη, ήταν η οικογενειακή εκκλησία των Τρουπάκηδων – Μούρτζινων, μονόκλιτη βασιλική με τρούλο, εντός του οχυρού συγκροτήματος.
Ως αρχιτεκτονικό σύνολο είναι επιβλητικός, με εντυπωσιακό πολυόροφο κωδωνοστάσιο επτανησιακής τέχνης, εξαίρετα λιθανάγλυφα μεταβυζαντινής τεχνοτροπίας, όπως ο δικέφαλος αετός στην είσοδό του, βυζαντινό έμβλημα που καθηλώνει τον επισκέπτη.
Η καμπάνα του ναού είναι λάφυρο από τους πειρατές.
Ο ναός χρονολογείται από την περίοδο της Β΄ Ενετοκρατίας (1685 – 1715).

ΤΡΟΥΠΑΚΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ του Γερασίμου 
( ΤΠΚ ΤΡΟΥΠΑΚΗΣ )

…Η ομοχειρία του κανονιού με τον Τρουπάκη επικεφαλής πετάχτηκε στη γέφυρα από την κάθοδο του πυργίσκου και χίμηξε στο τηλεβόλο… Οι πρώτες κιόλας ριπές των γερμανικών πολυβόλων θέρισαν την ομοχειρία του « Κατσώνη ». Ο Τρουπάκης και άλλοι έξι κείτονται νεκροί…
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μ. Καραγάτση « Βασίλης Λάσκος »

Γέννηση : Αθήνα 01.01.1916
Θάνατος : Ανοικτά της Σκιάθου , επί του Υποβρυχίου ΚΑΤΣΩΝΗΣ, 14.09.1943.

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 08.10.1934 αποφοίτησε δε στις 27.09.1938 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Ακολούθως , προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 31.12.1940, σε Υποπλοίαρχο στις 01.08.1943 και σε Πλωτάρχη, επ’ ανδραγαθία , μεταθανατίως, στις 04.12.1943 ( αναδρομικά από 14.09.1943, ημερομηνία της απώλειας του).
Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας , υποβρύχια και επιτελικές θέσεις, έλαβε δε Πτυχίο Εξειδίκευσης Αξιωματικού Υποβρυχίων.
Στη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού και του Ελληνο-γερμανικού Πολέμου υπηρέτησε συνεχώς στο αντιτορπιλικό ΣΠΕΤΣΑΙ, λαμβάνοντας μέρος στις επιχειρήσεις εκείνης της περιόδου, περιλαμβανομένης της δεύτερης και της τρίτης επιδρομικής ενέργειας στο Στενό του Οτράντο (Δεκέμβριος του 1940 και Ιανουάριος 1941 , αντίστοιχα.)
Στα τέλη Απριλίου 1941, λίγες μέρες πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, ακολούθησε με το ΣΠΕΤΣΑΙ το στόλο στην αποδημία του στη Μέση Ανατολή.
Στη Μέση Ανατολή υπηρέτησε στα υποβρύχια ΤΡΙΤΩΝ, ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΣΩΝΗΣ, μετέχοντας σε επιθετικές περιπολίες στην Ανατολική Μεσόγειο και στις ελληνικές θάλασσες και αποβιβάσεις πρακτόρων και καταδρομέων στις ελληνικές ακτές και παραλαβή άλλων από αυτές. Στις 14.09.1943 στη διάρκεια επιθετικής περιπολίας με το ΚΑΤΣΩΝΗΣ , απωλέσθηκε κατά τη βύθιση του υποβρυχίου από τη γερμανική κορβέτα UJ2101 στα ανοικτά της Σκιάθου.
Τιμήθηκε:
– στις 29.09.1942, με Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων για: επίδειξιν εξαιρετικού θάρρους και τόλμης κατά την εκτέλεσιν ανατεθεισών εις αυτόν αποστολών κατά την διάρκειαν επιχειρήσεων του υποβρυχίου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ εις εχθροκρατούμενην περιοχήν (αποβίβαση σε ελληνική ακτή δύο φορές για παραλαβή πρακτόρων και απόκρυψη υλικού, παραμένοντας σε αυτή επί επτάωρο, Ιούλιος-Αύγουστος 1942),
– την 01.08.1943, με τον Πολεμικό Σταυρό Γ’ Τάξεως, για: την επιτυχή εκτέλεση επικινδύνου περιπολίας περί τα τέλη Νοεμβρίου1942, καθ’ην ετορπιλλίσθη μέγα εχθρικόν φορτιγόν (βύθιση στις 30.11.1942 φορτηγού 8.000 τ. στον όρμο της νησίδας Αλίμνια δυτικά της Ρόδου)
– στις 02.05.1943, με το βρετανικό Σταυρό Διακεκριμένης Υπηρεσίας (Distinguished Service Cross-D.S.C.), για: γενναιότητα, όταν στις 13 και 14 Ιουνίου 1942, επικεφαλής μικρής ομάδας ανδρών, αποβιβάστηκε στο Πόρτο Κάγιο (του Λακωνικού κόλπου) και βύθισε ιστιοφόρο σκάφος και (επειδή) στις 15 και 16 Ιουνίου 1942, διέσωσε ομάδα Βρετανών αξιωματικών και ανδρών στην Κρήτη, κωπηλατών ο ίδιος τη μικρή λέμβο του υποβρυχίου προς και από τη ακτή δύο φορές (με το Υ/Β Παπανικολής),
– στις 02.06.1943, με τον Πολεμικό Σταυρό Γ’ Τάξεως, επειδή: επέδειξεν εξαιρετικήν τόλμη και αφοσίωσιν προς το καθήκον κατά περιπολίαν του υποβρυχίου ΚΑΤΣΩΝΗΣ, ου ήτο πλήρωμα επιτυχών την καταβύθισιν εχθρικού εμφόρτου φορτηγού ως και εξοπλισμένου περιπολικού εντός του λιμένος Γυθείου, αποσπάσας τα συγχαρητήρια των προϊσταμένων αγγλικών και ελληνικών αρχών (βύθιση ναρκοθέτιδας και φορτηγού τον Απρίλιο του 1943),
– την 01.08.1943, με τον Πολεμικό Σταυρό Γ’ Τάξεως, για: την επιτυχή εκτέλεσιν επικυνδίνου περιπολίας επί του υποβρυχίου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ (βύθιση φορτηγού στη νησίδα Αλίμνια ,δυτικά της Ρόδου στις 30.11.1942),
– στις 04.12.1943, με Πολεμικό Σταυρό Γ’ Τάξεως, για : τον ηρωισμόν, αυτοθυσίαν και ανδρείαν ην επέδειξεν καθ όλην τη διάρκεια του πολέμου πεσών ενδόξως επί του πεδίου της μάχης κατά την καταβύθισιν του υποβρυχίου ΚΑΤΣΩΝΗΣ υπό εχθρικής ενεργείας,
– στις 27.09.1945, μεταθανατίως με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή: υπηρετήσας υπέρ τα δύο έτη συνεχώς και ευδοκίμως επί υποβρυχίων εν ενεργεία και συμμετασχών εις έξ τουλάχιστον πολεμικάς περιπολίας, επέδειξεν ευψυχίαν. ζήλον και εμμονήν εις το καθήκον.
Το Πολεμικό Ναυτικό έχει τιμήσει τη μνήμη του δίνοντας το όνομά του στην Πυραυλάκατο ΤΠΚ ΤΡΟΥΠΑΚΗΣ (1977-σήμερα).

Πηγή: facebook.com/oik.Troupaki.Mourtzinou, ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ Σ.Ν.Δ (Τάξεων 1884-1950), Αντιναυάρχου Π.Ν. ε.α. Αναστασίου Κ. Δημητρακόπουλου, ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
Τμήμα Αρχείων –ΙΙ

Crashonline.gr

Μπορεί επίσης να σας αρέσει