Η Σημαία και ο μπακαλιάρος τότε και τώρα …

428
Theon

Θυμάμαι ότι η γιορτή της 25ης Μαρτίου, στα σχολικά χρόνια ήταν για μένα από τις πιο λαμπρές και χαρμόσυνες γιορτές.

Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη

Οι λόγοι πάρα πολλοί : Είχε προηγηθεί μια εβδομάδα ή και περισσότερο πρόβες για την παρέλαση, που σήμαινε ότι κάποιες σχολικές ώρες τις γλιτώναμε και δεν ήταν μόνο οι ώρες της γυμναστικής. Είχαμε την προσμονή της στολής που θα φορούσαμε και περνούσαμε ώρες κάνοντας πρόβες μπροστά στον καθρέφτη. Είχαμε την προετοιμασία της σχολικής γιορτής που συμπεριελάμβανε ποιήματα και σκετς. Είχαμε την προσμονή των δικών μας που ήθελαν να μας χειροκροτήσουν στην παρέλαση. Είχαμε την προσμονή των καθηγητών που ήθελαν να ξεχωρίσει το σχολείο αλλά και η τάξη μας. Είχαμε την προσμονή για το πρώτο παγωτό . Είχαμε την προσμονή , για ένα υπέροχο τραπέζι μετά την παρέλαση όπου στην οικογένεια γινόταν μεταξύ των γυναικών στο σόι, άτυπος διαγωνισμός για το ποιας γυναίκας η σκορδαλιά θα ήταν η πιο “ελαφριά και η πιο νόστιμη “ ταυτόχρονα.

Εγώ λοιπόν σαν παιδάκι ,στο δημοτικό θυμάμαι πήγαινα, 10 μέρες πριν την παρέλαση ζητούσα από την γιαγιά να “ βγάλει “ την σημαία. Η γιαγιά την φύλαγε σε μια ξύλινη ντουλάπα, μέσα σε σακούλα πάνινη . Ήταν μια τεράστια ( έτσι μου φαινόταν τότε) σημαία γαλανόλευκη με τεράστιο σταυρό στην μέση που κυμάτιζε στην βεράντα του σπιτιού μας , πάνω σε κοντάρι λευκό με σταυρό πάνω του. Η γιαγιά μου έλεγε να κάνω υπομονή , γιατί υπήρχε μια τελετουργία πριν κρεμαστεί η σημαία στο κοντάρι. Καταρχάς έπρεπε να πλύνει τις βεράντες. Έπρεπε να είχε καθαρίσει όλες τις γλάστρες από ξερά φύλα. Έπρεπε να έχει πλύνει τα παντζούρια . Όλα αυτά για να είναι όπως έλεγε καθαρός ο χώρος για να μπει η σημαία. Στο πατρικό μου σπίτι δηλαδή, συμπεριφερόμασταν στην σημαία, σαν να μας επισκεπτότανε η πιο σπουδαία και ιερή καλεσμένη της ζωής μας.

Όταν την έβγαζε από την σακούλα , η γιαγιά Αρτέμιδα, την έπλενε και μετά την περνούσε με κόλλα έτσι ώστε με το σιδέρωμα μετά να ήταν κολλαριστή για να κυματίσει περήφανη. Θυμάμαι ότι ήταν μεγάλη η προσμονή μου να βγει η σημαία από την ντουλάπα και τεράστιο το άγχος μου , μήπως και καθυστερήσει η διαδικασία εξ’ αιτίας του καιρού . Αν έβρεχε η γιαγιά ανέβαλε το πλύσιμο της βεράντας , γεγονός που καθυστερούσε τις διαδικασίες όλες. Θυμάμαι ακόμη ότι όταν την τοποθετούσαμε στο κοντάρι, ολόγυρα ήταν ανθισμένες κατακόκκινες καμέλιες . Πάντως πριν σηκώσουμε την σημαία στο σπίτι μας , η γιαγιά λιβάνιζε και άναβε το καντήλι. Ζητούσε από μένα να κάνω τον σταυρό μου πριν την πιάσω εκείνο το κολλαρισμένο πανί της γαλανόλευκης . “ Γιατί γιαγιά ανάβεις το καντηλάκι πριν κρεμάσουμε την σημαία” ; “ Για τις ψυχές όλων που φύγανε στα χρόνια έλεγε ..και σταυροκοπιότανε “ .

Θυμάμαι ότι το να σηκωθεί η σημαία στο κοντάρι ήταν σπουδαίο νέο στο μικρόκοσμό μας . Αν μάθαινα από συμμαθήτριες στο σχολείο ότι είχαν “στολίσει “ την σημαία σπίτι τους και εμείς στο δικό μας όχι, γύριζα όλο νεύρα στο σπίτι ζητώντας με κάθε τρόπο και μέσο να επισπευσθούν οι διαδικασίες .

Εννοείται ότι οι μυρωδιές που ταυτίστηκαν με την γιορτή ήταν , το λιβάνι καθώς ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου ήθελε να είμαστε όλοι οικογενειακώς στην εκκλησία , για μια από τις πιο χαρμόσυνες γιορτές της Χριστιανοσύνης , και η μυρωδιά του τηγανιτού μπακαλιάρου που τρώγαμε ανήμερα όλοι οι συγγενείς παρέα στο σπίτι της γιαγιάς μου.

Πόσα αλλιώς σήμερα ε; Νομίζω ότι αν ένα παιδί στο σχολείο πια ανακοινώσει ότι στο σπίτι του σήκωσαν την σημαία την ελληνική , θα το αντιμετωπίσουν καχύποπτα . Ο οποιοσδήποτε σήμερα που εκφραστεί υπερασπιζόμενος την σημαία θα αντιμετωπιστεί τουλάχιστον καχύποπτα.

Φαντάζομαι ότι αν μια γυναίκα συμπεριφέρεται στις μέρες μας όπως η γιαγιά τότε, αντιμετωπίζεται σαν φασιστόμουτρο, γερμανοτσολιού, ακροδεξιά, επικίνδυνη εθνικίστρια. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε άλλοι ασυνείδητα και άλλοι πιο συνειδητά να προσέχουμε πάρα πολύ πως εκφραζόμαστε για την σημαία, συρρικνώνοντας το όποιο αίσθημα μας , στο να χαμογελάμε βλέποντας τα μικρά παιδάκια που κρατάνε πλαστικές σημαιούλες στην παρέλαση. Αν κάποιοι βάζουν σημαία στο μπαλκόνι τους , εννοείται δεν ρωτάνε τους φίλους ή τους συγγενείς αν “στολίσανε “ και εκείνοι καθώς το σύνηθες για πάρα πολλά χρόνια είναι οι περισσότεροι ν’ αδιαφορούμε ή να το κάνουμε πάρα πολύ διακριτικά . Γιατί; Γιατί για πάρα πολλές δεκαετίες από την μεταπολίτευση και μετά, όσοι τιμούν το σύμβολο της πατρίδας , θεωρήθηκαν “οπισθοδρομικοί” , “χουντικοί”, “ακροδεξιοί” και στις μέρες μας “Χρυσαυγίτες” . Μερικές φορές αλήθεια αναρωτιέμαι αν ζούμε μια σχιζοειδή έκφραση της ιστορίας . Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν όλα παράκμασαν βάσει λογικής εξέλιξης ή κάποιου σχεδιασμού έτσι ώστε με ατροφικά σύμβολα και ατροφική μνήμη να είμαστε όλοι επιρρεπείς και έτοιμοι για “εθνικές “ γιορτές που το μόνο σύμβολο που δείχνει να κρατάει ακόμη την αξιοπρέπειά του ή και ν’ αναβαθμίζεται είναι ο μπακαλιάρος .

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Σχόλια
Loading...