Πέντε Ευρώ ή την …ζωή σου !!

Σήμερα θα μοιραστώ την ιστορία του Χρήστου. Ο Χρήστος είναι Έλληνας 22 χρονών, ψηλός, ευγενικός και με γαλανά μάτια. Όμορφο πολύ παλικάρι. Μιλήσαμε λίγα δευτερόλεπτα μετά, αφού ο Χρήστος με το μηχανάκι του είχε γλυτώσει μια μετωπική μ’ ένα αυτοκίνητο Ι.Χ στους δρόμους της γειτονιάς μου.

Γράφει η Νανά Παλαιτσακη 

Εγώ γύριζα από βόλτα στο βουνό με τα τρία σκυλιά. Ο Χρήστος ανέβαινε με ταχύτητα την ανηφόρα, πήρε σχετικά κλειστή την στροφή αριστερά, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ένας νεαρός έτρεχε με ταχύτητα πολύ μεγαλύτερη από το ασφαλές όριο που αφορά κατοικημένες περιοχές. Φυσικά στην διασταύρωση ο οδηγός του αυτοκινήτου δεν «έκοψε» και φυσικά ο Χρήστος για ν’ αποφύγει την σύγκρουση έκανε απότομο ελιγμό, και σωριάστηκε στην άσφαλτο . Ο οδηγός του αυτοκινήτου έφυγε. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη αν με την ταχύτητα που έτρεχε πρόλαβε να δει τι είχε προκαλέσει. Στον δρόμο μείναμε : Ο Χρήστος ( που φυσικά δεν ήξερα ότι τον λένε Χρήστο ακόμη ) τα τρία σκυλιά μου και εγώ.

Μετά από δευτερόλεπτα που φάνηκαν αιώνας , ο Χρήστος ανασηκωνόταν από τον δρόμο . « Πονάς;» άκουσα τον εαυτό μου να ρωτάει .. «Μισό λεπτό …» απάντησε. Περάσανε πέντε βασανιστικά περίπου λεπτά με μένα να προτρέπει. « Κάθισε κάτω να φωνάξω ασθενοφόρο» και εκείνον ν’ απαντάει «όχι, όχι καλά είμαι πρέπει να παραδώσω ..να δω και το μηχανάκι» . Τα σκυλιά λες και είχαν καταλάβει το «επείγον» του θέματος κάθονταν δίπλα μας αδιαφορώντας ακόμη και για τις γάτες που λιάζονταν μερικά μέτρα πιο δίπλα. Έτσι γνωριστήκαμε. Αφού σήκωσε ο Χρήστος το μηχανάκι, τον οδήγησα να καθίσει στο παγκάκι του δρόμου. Κάναμε μια «μικρή – σύντομη διάγνωση». Φορούσε κράνος ευτυχώς και δεν πονούσε πουθενά στο σώμα του. Το παιδί αν και μετά την πτώση , ήταν πολύ ψύχραιμο και γελαστό. « Τι κουκλιά είναι αυτά που έχετε!!» Παρατήρησε για τα σκυλιά που έμοιαζαν πιο ήρεμα από ποτέ . « Πως σε λένε αγόρι μου;» « Χρήστο» .« Χρήστο έτρεχες …» . « Το ξέρω» . «Βλέπω πολλές φορές στον δρόμο μηχανάκια ταχυμεταφορών, όπως και παιδιά

που παραδίδουν φαγητά σε σπίτια και ..δεν προσέχετε καθόλου όμως» Είπα εγώ, που μου είχε προκύψει ένα ελεγχόμενο «μητρικό» ξέσπασμα.

«Το ξέρω …αλλά ξέρετε κάτι; Αν δεν παραδώσω 120 δέματα στην ώρα τους, γιατί τόσα έχω να παραδώσω στην βάρδια, μου κρατάνε για κάθε καθυστέρηση δέματος 5 Ευρώ από τον μισθό του μήνα…. Το καταλαβαίνετε αυτό;» . Μίλησα μετά από κάμποσο… Είναι η πρώτη μέρα της Άνοιξης. Είναι καταπράσινα όλα. Είμαι μαζί μ’ ένα παιδί πολύ μικρότερο από τον γιό μου που ρισκάρει την ζωή του για 5 Ευρώ. Ένα πακέτο τσιγάρα και ένα πακετάκι τσίχλες δηλαδή. Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι να τον πιάσω από το χέρι και να τον πάω σε όσους φίλους και γνωστούς έχω που ζητάνε προσωπικό. «Υπολογιστές ξέρεις Χρήστο; Τι γλώσσες μιλάς ; Είσαι φοιτητής ;» Γέλασε .. « Ναι. Πέρασα στο Ρέθυμνο αλλά εξαιτίας οικονομικής κρίσης που έχει χτυπήσει την οικογένεια δεν μπορούσα να συνεχίσω σπουδές εκεί. Υπολογιστές αν και η γενιά μου είναι εξοικειωμένη, δεν είναι το καλύτερό μου για προσωπικά προτίμησα τα βιβλία. Ξέρω υπολογιστής εννοείται αλλά όχι καλά όσο άλλοι. Αγγλικά μιλάω πολύ καλά … και αγαπώ την μουσική που ήθελα να σπουδάσω ..» . « Σε ρωτάω Χρήστο μου γιατί θέλω να σ’ έχω υπόψη μου για δουλειά» . « Το εκτιμώ πάρα πολύ αυτό που μου λέτε, σας ευχαριστώ να είστε καλά.» Έδωσα τον αριθμό του κινητό μου στο παιδί, πήρα τα σκυλιά τον αποχαιρέτισα και φύγαμε. Άκουσα τον θόρυβο από το μηχανάκι που ξεκινούσε για την αποστολή αλλά ένιωθα πολύ ανήμπορη για να γυρίσω να κοιτάξω.

Πόσο τραγικοί είμαστε ε; Συμφωνείτε μην μου πείτε όχι. Πόσο ξεδιάντροποι είναι όλοι όσοι επιμένουν ότι βρισκόμαστε στην ανάπτυξη και ότι οι άνεργοι μειώνονται γαμώτο. Τι να βρεις να πεις σ’ ένα παιδί που τα «μειονεκτήματά του» είναι ότι του αρέσουν τα βιβλία και όχι τόσο οι υπολογιστές και ότι αγαπάει και θέλει να σπουδάσει μουσική!! Πόσο άδικο, άδικο, άδικο είναι αυτό που έχει συμβεί στις ζωές μας τα τελευταία δέκα χρόνια. Τι έχει να πει γι’ αυτό ο κάθε «Τσίπρας» και ο κάθε «Μητσοτάκης» . Η ανεργία έχει μειωθεί ηλίθιοι, αλλά μειώθηκε γιατί χιλιάδες Έλληνες μετανάστευσαν. Αλλά θα μου πεις, όλοι κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια, ακόμη και ο Ψινάκης κατά δήλωσή του. Αυτοί που δεν κοιμούνται είναι κάτι ρομαντικοί που κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να πληρώσουν τις δόσεις, κάτι παιδιά μη προνομιούχων της ζωής, που παίζουν την ζωή τους σε κάθε  σταυροδρόμι , για να φτάσει στην ώρα της η πίτσα μαργαρίτα με τέσσερα τυριά . Σκατά τα κάναμε όλοι !

Μπορεί επίσης να σας αρέσει