Μισώ τους αδιάφορους …

Ξέρεις υπάρχουν στιγμές ή μέρες που μπροστά στην φονική προδοσία, το ειδεχθές έγκλημα, την απελπισία πλασμάτων σε συνδυασμό με την δική μου ανημπόρια να βρω έναν τρόπο αντίδρασης , εγκλωβίζομαι ανάμεσα σε δύο αποτρόπαια συναισθήματα. Το μίσος και τον τρόμο.

Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη

Το κορίτσι κηδεύτηκε. Θα ευχόμουν σε όλους τους τρισκατάρατους που θέλουν να μοιράζουν πόνο και τρόμο σε πλάσματα, να βιώσουν για πολλές ώρες , μέρες , χρόνια , την αγωνία των αθώων θυμάτων πριν βγει η ψυχή τους.

“ Σοκαρισμένη “ ή “Συγκλονισμένη “ η κοινή γνώμη…. Πόσες φορές ανάθεμα θ’ ακουστεί η φράση , για ιστορίες που γίνανε, γίνονται, θα γίνονται και δεν αλλάζει τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα . Έχουμε φτάσει ν’ ακούμε ουρλιαχτά απόγνωσης από παντού και να διαλέγουμε να σηκώσουμε την μουσική για να “κάτσει” η φωνή του Οικονομόπουλου ( τυχαίο το παράδειγμα του τραγουδιστή), να σκεπάσει τον θρήνο.

Μισώ τους αδιάφορους : Μ’ ενοχλούν τα “πάντα τους” . Μ’ ενοχλεί το κλαψούρισμά τους , το κλαψούρισμα αιώνιων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς , με ποιόν τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, για αυτό που έκανε ή γι’ αυτό που δεν έκανε. Αν πρέπει να είμαι με κάποιους αδυσώπητη λοιπόν, είναι αυτοί οι ελεεινοί αδιάφοροι που ζούνε για να παράγουν ακαθαρσίες και μόνο.

Να το ξεκινήσω από τα ζόμπι του διαδικτύου που έγραψαν κάτω από τις αναρτήσεις του κοριτσιού βωμολοχίες ; Πια μάνα γέννησε αυτά τα τέρατα; Τι τρώνε αυτοί ; Πως δικαιούνται να βλέπουν το ίδιο φως με μένα ; Τι τιμωρία υπάρχει για δαύτους Και με πια τιμωρία θα ηρεμήσω την τεράτινη ουσία του εαυτού μου , που το σύστημα την γαργαλάει να εγερθεί , τούτους τους καιρούς.

Ναι ρε συ. Όλοι έχουμε μια τεράτινη φύση και μια θεϊκή ταυτόχρονα. Αλλά και ο Χριστός, κάποια στιγμή τα “έσπασε “ όλα …μπορεί να έβρισε κιόλας με την μισο -θεική φωνή του.

Ένας εργοδότης , λέει, για να τιμωρήσει έναν κάποτε εργαζόμενο του ( που τον είχε και ανασφάλιστο), επειδή ο δεύτερος αρρώστησε και δεν πήγε στην δουλειά μια μέρα, τον έσπασε στο ξύλο και μετά για να τον αποτελειώσει τον χτύπησε με σιδερογροθιά …

Κάποιοι που διαφωνούν με κάποιους άλλους, ( Ακριτικοί – εναντίον Σεφερλικών ) , γράφουν κάτω από τις αναρτήσεις εκείνης “να ψοφήσει , να την φάει ο καρκίνος , η χολέρα και άλλα “ανθρώπινα” ). Τι ρώτησες ; Αν μου έχει συμβεί; Φυσικά. Και σε μένα συνέβη κάποιοι να εύχονται δημοσίως να πεθάνω με πολλούς και ευφάνταστους τρόπους. Αν με πείραξε; Προφανώς. Ξέρεις κανέναν που του πετάνε στα μούτρα πως θέλουν να τον δουν να θανατώνεται και να κάνει χαρά;

Και άντε το ειδικό να το ξεπεράσω . Το γενικό τι το κάνεις; Ο Γιακουμάκης κάποτε ξανασυγκλόνισε την κοινή γνώμη…. Άλλαξε τίποτα ; Όχι. Να σε ρωτήσω ; Για να το πιάσουμε από τα πιο απλά . Πόσες φορές βγήκες στην πόρτα σου να ψάξεις όταν άκουγες επίμονο κλαψούρισμα; Μπορεί ποτέ. Μέχρι που έπαψε εκείνο ν’ ακούγεται πια. Ήταν από γατί , από σκυλί ή από μωρό. Δεν θα το μάθεις ποτέ. Αδιαφόρησες . Θα μου πεις με τα “γατιά θ’ ασχολούμαστε;” . Ναι . ΚΑΙ με τα γατιά . Και μα τα σκυλιά . Και με τα γαϊδουράκια . Γιατί Ζομπάνθρωποι τα κακοποιούν, τα γδέρνουν, τα κρεμάνε, τα σημαδεύουν. Αυτοί οι ίδιοι Ζομπάνθρωποι θα βιάσουν παιδιά, γυναίκες, άντρες . Αυτοί οι ίδιοι Ζομπάνθρωποι που κρυμμένοι πίσω από μια μουτσούνα θα ευχηθούν δημόσια τον ψόφο των άλλων.

Να σου πω. Το κατάλαβες , δεν το κατάλαβες , τα γεγονότα είναι κοσμογονικά….Δεν μας θέλει ο πλανήτης άλλο… Συνασπίζονται νομίζω τα δέντρα που κάψαμε, οι Θάλασσες που τις δολοφονούμε με πετρέλαιο, τα ζώα που αποκεφαλίζουμε για να κρατήσουμε σαν τρόπαια, εναντίον μας. Και εμείς συνεχίζουμε με μια εγκληματική αδιαφορία, να διαχειριζόμαστε τα ελεεινά ευτελή του μικρόκοσμου που έχουμε φτιάξει. Οι βλαμμένοι.

Αυτούς τους , δοσίλογους, κακοποιούς των ψυχών και των ζωών, τοκογλύφους, δήθεν σοφούς και έγκριτους, τους δράκους της ζωής που εμπορεύονται τα ευτελή και πλασάρουν την καθωσπρεποσύνη ως ηθική, καταχέριασε ακόμη και ο Ιησούς .

Τα πιο ειδεχθή εγκλήματα και βασανιστήρια μόνο άνθρωποι τα παράγουν. Υπάρχει άραγε κάποια “ επιτροπή “ θυμάτων να ζητήσω συγχώρεση για το γεγονός ότι ανήκω στην κατηγορία των θηλαστικών “άνθρωπος” ; Μέχρι να την εντοπίσω , θα συνεχίσω να μισώ τους αδιάφορους. Ναι ρε φίλε. Γιατί αυτός που αδειάζει το τασάκι στο δρόμο την ώρα που οδηγεί, αυτός που πετάει τα πλαστικά μπουκάλια στην θάλασσα, κοπρίζει πάνω σε αυτό που καλοί θεοί και καλοί άνθρωποι έφτιαξαν..

Και επειδή είμαστε τέτοιοι …μας άξιζε ίσως να ζήσουμε τελικά πολύ δυστυχισμένοι. Κάθε πράξη αδιαφορίας μας , αντιστοιχεί σ’ ένα μαρτύριο διαχείρισης του άγχους του θανάτου, που το βιώνουμε από την στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι “ζούμε” .

Μπορεί επίσης να σας αρέσει