Η ζωή του τελείωσε..στα 15

1.587

Αυτή είναι η είδηση. Το παιδί αυτοκτόνησε. Άφησε σημείωμα. ( Ξανα) συγκλονίστηκε η κοινή γνώμη και μετά; Μετά; Μετά υπάρχει το μουντιάλ. Πόσα παιδιά γυρεύουν βοήθεια για να γλυτώσουν από τους συμβολικούς και πραγματικούς βιασμούς τους; Τι κάνουμε γι’ αυτά;

Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη

Είναι τα «παιδιά των άλλων» σωστά; Άρα; Φτύνουμε στο κόρφο μας και ζαπάρουμε να δούμε τα «έξυπνα τηγάνια;» όσο οι άντρες παρακολουθούν ποδόσφαιρο.

Γυρνάς ποτέ το κεφάλι να δεις το παιδί σου, τι νιώθει; Πρόσεξε το ρήμα σε παρακαλώ. «Νιώθει» γράφω. Να σου πω την αλήθεια, επειδή τα μάτια, εκείνα τα τεράστια εκφραστικά μάτια του Βαγγέλη Γιακουμάκη, ως μάνα μ’ έχουν στοιχειώσει, και επειδή διάβασα και το σημείωμα που έγραψε το παιδί που κρεμάστηκε, επειδή όταν εγώ ήμουν 16 χρονών, μια συμμαθήτρια «πήδηξε» από τον τρίτο όροφο, γιατί οι γονείς της την θεωρούσαν κακή μαθήτρια, επειδή μια «μάνα» έπνιξε την συμμαθήτρια και φίλη του γιού μου ( γυμνάσιο πήγαιναν), όταν κοιμόταν, επειδή… προσπερνάμε τις ανάσες των παιδιών μας, νιώθω ανήμπορη να υπερασπιστώ την αθωότητα. «Πεθαίνω» για να λιγοστέψουν οι ενοχές. Οι ζωές μας, αν το καλοσκεφτείς είναι και παρατήρηση αποχωρισμών, βίαιων, λιγότερων βίαιων, άδικων,( ποιος είναι ο βλάκας που θα υποστηρίξει άραγε ότι ο θάνατος είναι δίκαιος;) με μένα να προσπαθώ να καταλάβω την έκρηξη που σύντριψε την παιδικη – εφηβική σκέψη, εκείνα τα δευτερόλεπτα πριν…

Μοιράστηκα σήμερα, μερικά τετραγωνικά θάλασσας ελληνικής με τον γιό μου. Σπάνια βρισκόμαστε πια. Υπέροχες και μοναδικές οι στιγμές της συνάντησης. Πήγαμε, συμπτωματικά(;) σε μια παραλία όπου τον πηγαίναμε με την μαμά μου και τον πατέρα του , όταν ήταν δύο χρονών, τεσσάρων…πέντε! Του το είπα φτάνοντας. Πόσο ξέρει η ζωή να γλυστράει από τις χούφτες μας, σαν την καλοκαιρινή ψιλή άμμο ε;

Στριφογυρνούσε γύρω μου εξιστορώντας μου, τις στιγμές της δικής του καθημερινότητας στην βόρεια χώρα που ζει τα τελευταία 13 χρόνια. Έβλεπα το βλέμμα του το γελαστό και το μυαλό μου έκανε τρελά σλάλομ. Πόσες φορές του είχα πει ότι : «δεν πρέπει να χτυπάει άλλα παιδάκια»! « Πόσες φορές τον είχα δει να κάθεται σιωπηλός στο δωματιό του και να μοιάζει ..αφηρημένος;» και τον επέπληξα; « Πόσες φορές μου μετέφερε έναν σχολικό καβγά και το προσπέρασα; Ναι, Ναι! Το ..προσπέρασα συνειδητά. Πόσες φορές στις

ευαισθησίες του για ένα αρκουδάκι, δεν αντέδρασα λέγοντας « μεγάλωσες πια, είσαι άντρας» ( Λες και οι άντρες δεν έχουν ανάγκη τρυφεράδας και αγκαλιάς). Πόσες φορές αγνόησα την ανάγκη του για την παρουσία μου, γιατί δούλευα; Πόσες φορές δεν του επέβαλα να κάνει υπομονή με τ’ άλλα παιδιά, όταν μου μετέφερε ότι κάποια συμπεριφορά για εκείνον ήταν προσβλητική; Πόσο καλά ένιωσα όταν μου έφερε στο σπίτι το πρώτο «μαύρο» που του είχε προτείνει μια συμμαθήτρια στο σχολείο, λέγοντάς του ότι «όλοι οι άντρες το κάνουν έτσι..». Θυμάμαι πάρα πολύ καλά την στιγμή. Μετά από μια κουβέντα που κάναμε, τον πήρα με το αυτοκίνητο και με φίλους το βραδάκι και κατεβήκαμε Ομόνοια και Πετράλωνα. Πήγαμε εκεί όπου «άντρες» με απλωμένες παλάμες ψάχνανε το …αντριλίκι τους. Ευχαριστήθηκα τότε με την τρομάρα του. Τι καλά που έκανα!

Έβλεπα τις μεγάλες βλεφαρίδες του με σταγόνες θάλασσας επάνω και σκεφτόμουν πόσα καλοκαίρια ξένιαστα μοιραζόμαστε με τα παιδιά μας ουσιαστικά; Δεν είναι πιο πολλά από 15 .. Και από τα 15 ..καλοκαίρια τους, πόσους φόβους τους πνίξαμε στην Θάλασσα;

Τι θλίψη, να βλέπω παιδάκια με τάμπλετ και τους γονείς δίπλα παρόντες – απόντες, να πνίγουν την πλήξη τους στο άρωμα καρύδας, στα πούρα και σε selfies, με πόζες που το γέλιο είναι ρόλος και η θάλασσα ντεκόρ;

12 παιδάκια σώθηκαν με τον πλανήτη όλο να παρακολουθεί την διαδικασία διάσωσης, πολλά παιδιά, πάρα πολλά παιδιά πίνουν αντί για νερό, λάσπη. Πολλά παιδιά είναι κάτω από τις γέφυρες, στο πέρασμά μας, περιμένοντας….Άλλα παιδιά είναι όπως το δικό μου παιδί και το δικά σας, άλλα παιδιά δεν είναι εδώ.. Μην αφήνετε τα τάμπλετ να εξατμίσουν την αγκαλιά σας, το παιδί που κρεμάστηκε, θα μπορούσε να είναι το δικό μας παιδί.., τα μάτια του Βαγγέλη γυρόφερναν στα «πλανα» ανάμεσα σε διαφημίσεις γιαουρτιού και υποσχέσεις για αποκαλύψεις που δεν ήρθαν τελικά ποτέ…

Σταθείτε δέκα δευτερόλεπτα, γυρίστε στα εφηβικά μας και …βρείτε τα «κλικ» του δικού σας μυαλού τότε. Πόσες φορές νιώσαμε σαν τα 10 δευτερόλεπτα πριν …..;

Πόσες φορές δεν σκεφτήκαμε την άβυσο; Πόσες φορές θέλω να συγχωρεθούμε από τα παιδιά μας, για τις στιγμές που τρόμαξαν και εμείς δεν είμασταν….Πόσο δεν αντέχεται η «συγκλονισμένη κοινή γνώμη»; Πονάνε όχι μόνο οι λέξεις, αλλά και οι απουσίες. Αυτές και αν είναι bullying.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Σχόλια
Loading...