Όταν το σουβλάκι…προειδοποιούσε για την κατοχή της Ελλάδας

Ο γείτονάς μου ο Γιώργος, ο περιπτεράς ο Γιάννης, ο οδηγός του ταξί που με πήγε στην πλατεία Κυψέλης, οι από 35 χρόνια φίλοι ζωής που έχουν ζουν στο παλιό Ψυχικό σε σπίτι που κληρονόμησαν από τους γονείς τους, ο φαρμακοποιός μου ο Σπύρος με τον γιό του Χρήστο στου Παπάγου που ζω, όλοι και όλες με ρωτάνε « και τώρα …τι κάνουμε;»

Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη

Προχτές το βράδυ καθόμασταν με την Μαίρη και τον Θωμά στην βεράντα τους στο Παλιό Ψυχικό. Μου ανέφεραν την ιστορία μιας ταινίας που είδαν στην τηλεόραση. Το έργο αφορούσε την ζωή ενός δημάρχου σε μια πόλη της Γαλλίας. Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια της ταινίας, ο δήμαρχος – ηθοποιός, μιλώντας στους πολίτες είπε : « Εμείς θέλουμε να κάνουμε την πόλη μας πιο ανθρώπινη για τους κατοίκους της, μην πάθουμε ότι έγινε στην Αθήνα, όπου όλη την αγοράζουν πια οι Κινέζοι …»

« Για φαντάσου» μου λέει ο Θωμάς μας αναφέρουν σε ταινίες πια ως παράδειγμα άλωσης από ξένους και της πόλης αλλά και της χώρας..»

Με τα παιδιά ήμαστε φίλοι από τότε που η γυναίκα του Θωμά η Μαίρη και εγώ περιμέναμε να γεννηθούν τα παιδιά μας. Τρεις μήνες σε πιο προχωρημένη εγκυμοσύνη εκείνη από μένα, γέννησε πρώτη το κοριτσάκι τους και τρεις μήνες αργότερα γέννησα εγώ τον Αλέξη. Θυμάμαι ότι την νύχτα που μ’ έπιασαν οι πόνοι ήμασταν καλεσμένοι σε πάρτι σπίτι τους και αν και πονούσα χορεύαμε ροκ μέχρι τις 12 τα ξημερώματα. Τρεις παρά τέταρτο εκείνη την νύχτα της 29ης Ιουλίου έγινα μαμά.

Στην προχθεσινή συνάντηση επόμενο να μιλούσαμε για την ζωή του «τότε» και του «σήμερα» σε μια κουβέντα πολύ φορτισμένη με τις εξελίξεις μετά την συμφωνία των Πρεσπών. Ο Θωμάς είναι αρχιτέκτονας και η Μαίρη φιλόλογος. Τρώγοντας βραστά κολοκύθια με ντομάτα και σουτζουκάκια με πλιγούρι , θυμηθήκαμε γεγονότα που τότε που συνέβησαν τα «προσπερνούσαμε» με την ελαφρότητα μιας εποχής που έμοιαζε ξένοιαστη. Τότε το πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο Παλιό Ψυχικό, δεν αποτελούσε για την παρέα «τρόπαιο» ενός «αρπακτικού παραγοντίσκου», ήταν απλώς το πατρικό της μητέρας του Θωμά που είχε κληρονομήσει και εκείνη από την γιαγιά της. Ο Θωμάς και ο πατέρας του γιού μου συμμαθητές στο Γυμνάσιο της Φιλοθέης και στο Ψυχικό υπήρχαν ακόμη χωματόδρομοι, ενώ στην περιοχή του Νέου Ψυχικού, λίγο πιο κάτω από το Πεντάγωνο υπήρχαν στάνες με πρόβατα.

Με τα πολλά και με τα λίγα οι παρέες μου ανήκουν σε γενιές που οι γονείς τους έτυχε να μεγαλώσουν σε μονοκατοικίες στα συγκεκριμένα προάστια την εποχή του -50. ( Το γράφω αυτό γιατί έχει φτάσει σήμερα να νιώθουμε απολογούμενοι επειδή κληρονομήσαμε ένα σπίτι από την γιαγιά μας, λες και μπορούμε να φάμε πέτρες γαρνιρισμένες με τα «φερ φορζέ» σιδερένια έπιπλα βεράντας εκείνης της εποχής.

Για να εξηγήσουμε την «άλωση» που βιώνουμε σήμερα αξίζει να θυμηθούμε τι συνέβη με το σουβλάκι. Προσωπικά πρόλαβα σουβλάκι να κοστίζει 3 δραχμές, όταν παιδί στο «Μεγάλο Χωριό» της Ευρυτανίας, περιμέναμε στην σειρά να φάμε τα ωραιότερα σουβλάκια της ζωής μου, στο μαγαζί που ήταν κάτω από το μεγάλο πλατάνι της πλατείας του χωριού.

Το 2001 ένα χρόνο πριν ο Σημίτης μας βάλει στο Ευρώ, το σουβλάκι κόστιζε 150 δραχμές για να φτάσει σε έξι μήνες στις 250 δραχμές.. Το σουβλάκι «πετούσε» αλλά εμείς ήμασταν καθησυχασμένοι

Με το που μπήκαμε στο Ευρώ τον Ιανουάριο του 2002 το σουβλάκι έκανε 1 Ευρώ ( δηλαδή 340 δραχμές και κάτι ψιλά) αλλά στο υποσυνείδητο άρχισε να «καταγράφεται» ότι 1 Ευρώ = 1 δραχμή.

Όλοι το αποδεχθήκαμε σαν κάτι το «φυσικό» και συνεχίζαμε να τρώμε σουβλάκια αλλά τα πληρώναμε σε Ευρώ.

Επιχειρώντας ένα «σλάλομ» προς το παρελθόν, θυμηθήκαμε ότι με το που βγήκε ο Παπανδρέου στην εξουσία δήλωνε ότι θα «καταργήσει το κράτος της δεξιάς» με αποτέλεσμα σιγά αλλά σταθερά ν’ αρχίζει να διαλύεται το …κράτος. Η Βασούλα Παπανδρέου ως πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και υπεύθυνη για τον ΕΟΜΜΕΧ, άρχισε να δίνει με τα φτυάρια τα χρήματα της ΕΟΚ, για επιδοτήσεις σε επιχειρηματίες που υποστήριζαν ότι θα τα επενδύσουν σε δραστηριότητες που ΔΕΝ έγιναν ποτέ … Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων αυτών τι έγινε; Σπίτια, εξοχικά και πανωσηκώματα σε πιλοτές..

Κάποια στιγμή η Γιουγκοσλαβία που όλη την θυμόμασταν σαν χώρα, ιδίως όσοι την διασχίζαμε με αυτοκίνητο για να πάμε Ευρώπη, βρέθηκε να γίνεται παρανάλωμα. Χιλιάδες νεκροί, γενοκτονία αμάχων, βομβαρδισμοί, θρήνος ανθρώπων, χιλιάδες ορφανά, μακελεμένοι άνθρωποι, διαλυμένη χώρα, αλλά εμείς… καθησυχασμένοι ότι «αυτά» γίνονται «αλλού».

Η μεγαλύτερη παραγωγή της χώρας για σειρά δεκαετιών ήταν οι οικοδομές. Έχετε αλήθεια αναρωτηθεί πόσα είναι τα σπίτια σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων;; Με πληροφόρησε ένας οικονομικός συντάκτης τις προάλλες και σοκαρίστηκα. Στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων έχουν κτιστεί 6 εκατομμύρια σπίτια, που σημαίνει ότι κάθε δέκα χρόνια έως το 2010 χτιζόντουσαν 1 εκατομμύριο !

Το 2004 η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, αναγκάζεται να μονιμοποιήσει, νομίζω είναι άγνωστος ακόμη ο τελικός αριθμός χιλιάδες συμβασιούχους του Πασόκ , που σύμφωνα με κάποιους ήταν 80000 και για άλλους ήταν 120000. Τι θα γινότανε αν δεν τους μονιμοποιούσε; Θα μας είχαν φάει τα ποντίκια και θα είχαν ξηλωθεί και οι τάφοι από τα νεκροταφεία …

Το 2009 ο Κώστας Καραμανλής δανείζεται 60 δις από την Ε. Ε για να καλύψει ανάγκες τις χώρες που οι μισές ήταν καταναλωτικές. Αυτό σημαίνει ότι τα μισά πήγαν για να καλυφθούν

μισθοί και συντάξεις. Έρχεται ο Γιωργάκης Παπανδρέου, πέφτει από το ποδήλατο επειδή εν κινήσει προσπαθεί να φτιάξει την αλυσίδα και δηλώνει ότι «λεφτά υπάρχουν» και μετά καλωσορίσαμε την άλωση …

Τι κάνουμε τώρα; Με όλα αυτά που είχαν προηγηθεί η κατάσταση ήταν προκαθορισμένη και για τον πλέον ανυποψίαστο Το τι θα γίνει; Το πλέον αναμενόμενο. Έκρηξη. Το πόσο ελεγχόμενη θα είναι, αν είναι δεν το ξέρω. Μια σταγόνα ιστορία να θυμηθείς θα καταλάβεις ότι το μέλλον είναι αναπόφευκτο. Το σουβλάκι είχε αποκαλύψει τις εξελίξεις, αλλά σε μας λειτούργησε σαν όπιο, ίσως να έφταιγε η ρίγανη.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει