Ο Μπάμπης και η αγωνία του

Ε ναι λοιπόν το άκουσα και το είδα. Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, μιλώντας στην Σία Κοσιώνη και από το δελτίο του ΣΚΑΙ, ανησυχεί μήπως και δεν αντέξει το Δ.Ν.Τ

Αφού το παρότρυνε ( το Δ.Ν.Τ πάντα)  « να κρατήσει γερά», δήλωσε την ανησυχία του μπας και οι εργασιακές σχέσεις και η οικονομία γενικότερα γυρίσει 30 χρόνια πίσω…

Η αλήθεια είναι ότι αυτές τις μέρες οι αγωνίες όλων είναι διαφορετικές. Άλλος είναι άνεργος, άλλος δεν έχει να πληρώσει δυο νοίκια, άλλος περιμένει να «βγει» η σύνταξη του πατέρα του, για να πάρει αθλητικά παπούτσια στο παιδί του, άλλος για το αν θα πρέπει να κάνει σολάριουμ 10 λεπτά ή 20. Από είδη αγωνίας έχω να σου γράφω περισσότερες και από τις προφητείες του αγίου Πορφύριου, μεγάλη η χάρη του. Αγωνία έχει και  μια ξανθιά κολλητήμου για το αν θα συμπληρωθεί η παρέα της μπιρίμπας . Άνθρωπος είναι και αυτός που δεν έχει να πληρώσει τα νοίκια του, άνθρωπος και η ξανθιά «κολλητή» μου, άνθρωπος και εκείνος που έχει 5 κιλά λίπους παραπάνω στους γλουτούς, άνθρωπος και ο Μπάμπηςπου έχει την αγωνία αν θα «κρατήσει το Δ.Ν.Τ» !

Αρχικά σκέφτηκα ότι είμαι αμόρφωτη και ίσως δεν μπορώ να καταλάβω πόσο μοιάζουν οι αυπνίες μου μ’ εκείνες της Κριστίν Λαγκάρντ. Το ζήτημα είναι ότι η Κριστίν, έχει τον Μπάμπη που της συμπαραστέκεται και το δηλώνει και δημοσίως. Για τις δικές μου αυπνίες ποιος νοιάζεται ; Τι είπε ο Μπάμπης εκδηλώνοντας την αγωνία του όμως; Δήλωσε ότι μπορεί να «γυρίσουμε» και 30 χρόνια «πίσω» …

Μου πήρε λίγα λεπτά για ν’ αρχίσω να πανηγυρίζω! Έχει ο Μπάμπης αγωνία αν γυρίσουμε 30 χρόνια πίσω; Όχι Μπάμπη μου, εγώ είμαι εδώ για να σε καθησυχάσω. Ίσως να είναι ευσυγκίνητος γιατί όλοι έχουμε γίνει υπερευαίσθητοι τα τελευταία χρόνια και με οποιαδήποτε αφορμή μπορεί ν’ αρχίσουμε να βουρκώνουμε.. Ελάτε όμως να  θυμίσω τι κάναμε όχι μόνο 30 χρόνια πίσω αλλά και 35 μην σου πω.

Έχουμε και λέμε: Μ’ ένα πεντοχίλιαρο( δραχμές) βγαίναμε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή μεσημέρι, τρώγαμε, φουλάραμε βενζίνη, κερνούσαμε και την παρέα και γυρίζαμε και με ρέστα.  Θυμάμαι ότι την δεκαετία -80 –90, βγαίναμε καθημερινές και τρώγαμε στον «Μαγεμένο Αυλό» , στα «Παπάκια», στον «Ηριδανό», στο« Βalthasar» που βρίσκεται δίπλα στο «μαιευτήριο Έλενα». Η μαμά μου ως συνταξιούχος που έπαιρνε 30. 000 δραχμές τον μήνα ψώνιζε από τον «Τσαντίλη» ενώ εγώ άνοιγα σακούλες με δώρα που μου είχε αγοράσει ο πατέρας του γιού μου από τον «Σοφό» στο Κολωνάκι. Εννοείται ότι στο νυκτερινό κέντρο «Διογένης» αργότερα δεν υπήρχε χώρος ούτε για σκαμνάκι με τον Πανταζή να τραγουδάει το «ταραχή» και « όλα τα μωρά στην πίστα». Ο Βασίλης Τσιλιχρήστος ήταν ο «Βασιλιάς της Νύχτας» με το Mercedesτου, που είχε «κερδίσει» τον κόσμο της παλιάς «αυτοκίνησης». Στην «αυτοκίνηση» θυμάμαι πηγαίναμε με μια φίλη μου πριν τελειώσουμε το Λύκειο και κρυφά φυσικά από τους γονείς μας.  Ένα από τα τραπέζια που ήταν μόνιμα κλεισμένο ήταν του Γιάννη Βαρδινογιάννη και της παρέας του και ολόγυρα της «κακομοίρας». Να μην ξεχάσω κάτι πολύ σημαντικό! Όλοι οι μπάρμεν κερνούσαμε τις παρέες μας σφηνάκια. Ο πρώτος κύκλος ήταν με «καρπουζάκια», ο δεύτερος με «τεκίλα » και ο τρίτος σφηνάκια «ουίσκι» !!

Η λέξη «έναντι» ήταν τόσο άγνωστη τότε, όπως σήμερα το ρήμα σε όλους τους χρόνους «πληρώνομαι». Ο μισθός στην ώρα του, τα «δώρα» στην «ώρα τους», το καλσόν το bicέκανε 15 δραχμές, τα «τσόκαρα» scholltrend. Στην τηλεόραση βλέπαμε την «Δυναστεία» και κλαίγαμε με αναφιλητά με την σειρά « τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας».. Ο Αλέξης μου όταν ήταν τεσσάρων χρονών έβλεπε κουκλοθέατρο και την «Μάγια την Μέλισσα». Τα καλοκαίρια θυμάμαι με το παιδί μικρό, πριν καν πάει σχολείο, είχαμε πάει διακοπές για ένα μήνα, στις Ρουβιές. Το συγκεκριμένο χωριουδάκι είναι στην Εύβοια και μαζί με την μαμά μου, την γιαγιά μου και το μωρό περνούσαμε υπέροχα. Τέλεια στιγμή  το σούρουπο μετά το μπάνιο καθόμασταν στην βεράντα. Βλέπαμε την θάλασσα και τρώγαμε καρπούζι με φέτα. Τότε το καρπούζι   μύριζε  «καρπούζι», ήταν κόκκινο  στο εσωτερικό και είχε  μαύρα κουκούτσια . Μπορεί να σας σοκάρω αλλά τα Σαββατοκύριακα που ερχόταν να μας δει ο μπαμπάς του γιου μου, πηγαίναμε σ’ ένα μπαρ που έπαιζε εκπληκτική μουσική και …χορεύαμε!!!

Τότε,  η αφεντιά μου μ’ ένα πεντοχίλιαρο την εβδομάδα ζούσα υπέροχα και όταν πήγαινα στην Νονά μου της αγόραζα και ένα κουτί μαρόνγλασέ.

Όσο γράφω, σκέφτομαι και άλλα «φρικιαστικά» που γινόντουσαν. Στην γειτονιά μας χτιζόντουσαν σπίτια, πριν αρχίσουν οι βροχές κάθε τρία χρόνια βάφαμε το σπίτι και δεν υπήρχε περίπτωση σε γενέθλια ή σε γιορτή να μην κάναμε πάρτι. Στον «φάρο» του Ψυχικού υπήρχε ένας Βασιλόπουλος «μεγάλος» και απέναντι ακριβώς ένας μικρότερος που τον λέγανε Giant. Τα μόνα μαγαζιά που υπήρχαν εκεί , ήταν η « Ράμπα» και  οι « Διόσκουροι».

Μ’ εκείνα και με τούτα…τότε, πριν 30 – 35  σπουδάζαμε, βρίσκαμε δουλειές, κάναμε διακοπές, δεν πληρώναμε με κάρτες, δεν είχαμε κινητά και δεν κοιμόμασταν αγκαλιά τις νύχτες με την κατάθλιψη. Πριν 30 -35 χρόνια ζούσαμε..

 

 

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει