Πανελλήνιες: Αυτό ήταν το θέμα των εξετάσεων

Πρεμιέρα πανελλαδικών εξετάσεων σήμερα για τους υποψήφιους των γενικών λυκείων (ΓΕΛ) για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με τους υποψήφιους να εξετάζονται στο μάθημα της Νέας Ελληνικής Γλώσσας.

Tο θέμα της σημερινής εξέτασης ήταν «Δημοκρατία και νέοι», θέμα αναμενόμενο από τους καθηγητές.

Χθες εξετάστηκαν στο μάθημα των Νέων Ελληνικών, οι υποψήφιοι των ΕΠΑΛ. Ο ρόλος της Τέχνης και του καλλιτέχνη στην κοινωνία, ήταν το θέμα με το οποίο έπρεπε να καταπιαστούν οι υποψήφιοι. Στο πρώτο κομμάτι της εξέτασης, το μη λογοτεχνικό κείμενο, οι υποψήφιοι κλήθηκαν να απαντήσουν ερωτήσεις που αφορούσαν την τοποθέτηση του Αλμπέρ Καμύ στην Ακαδημία της Σουηδίας το 1957, όταν κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Στη συνέχεια, κλήθηκαν να αναπτύξουν τους τρόπους με τους οποίους το σύγχρονο σχολείο θα μπορούσε να αναλάβει καθοριστικό ρόλο στην πρόοδο της Τέχνης και του Πολιτισμού, σε μία σύντομη ομιλία στη Βουλή των Εφήβων.

Το Σάββατο 8 Ιουνίου, οι υποψήφιοι των ΕΠΑΛ θα εξεταστούν στο μάθημα της Άλγεβρας.

Υπενθυμίζεται ότι, συνολικά, 102.000 περίπου υποψήφιοι διεκδικούν 78.335 θέσεις στα ελληνικά ΑΕΙ.

Αναλυτικά το θέμα της Έκθεσης: 

«Για να διατηρούν τις βασικές τους αρχές, οι σύγχρονες δημοκρατίες βασίζονται στη δράση των ενεργών πολιτών» είναι το θέμα αφιερώματος στην ηλεκτρονική εφημερίδα του σχολείου σου. Σε ένα άρθρο 500-600 λέξεων να παρουσιάσεις τεκμηριωμένα τις θέσεις σου για το θέμα, εστιάζοντας:
α. στις ενέργειες με τις οποίες ο πολίτης κάνει πράξη τη δημοκρατία στην καθημερινότητά του, και
β. στις δράσεις με τις οποίες το σχολείο μπορεί να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενεργών πολιτών με δημοκρατικό ήθος.

Το κείμενο στο οποίο κλήθηκαν να εξεταστούν οι υποψήφιοι στα Νέα Ελληνικά ήταν το εξής:
«Επίκληση των αξιών της δημοκρατίας», απόσπασμα από το βιβλίο του Norberto Bobbio, Το μέλλον της δημοκρατίας, μετάφραση Π. Ράμος.Θεσσαλονίκη: Παρατηρητής, 1993, σελ. 49-51.

«Χρειάζεται μια απάντηση στο βασικό ερώτημα που άκουσα να επαναλαμβάνεται
συχνά, κυρίως από τους νέους οι οποίοι τόσο εύκολα αυταπατώνται κι εξίσου εύκολα απογοητεύονται: Αφού η δημοκρατία είναι κατά κύριο λόγο ένα σύνολο διαδικαστικών κανόνων, πώς μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να βασιζόμαστε στους «ενεργούς πολίτες»; Για να έχουμε ενεργούς πολίτες, δεν χρειάζονται άραγε και ιδανικά; Και βέβαια χρειάζονται τα ιδανικά. Πώς όμως να μην πάρουμε υπόψη μας τις μεγάλες ιδεολογικές συγκρούσεις που δημιούργησαν αυτούς τους κανόνες; Θέλετε να δοκιμάσουμε να τις απαριθμήσουμε;
Πρώτο μεταξύ όλων συναντάμε μέσα από αιώνες αμείλικτων θρησκευτικών πολέμων το ιδανικό της ανοχής. Αν σήμερα απειλείται η ειρήνη στον κόσμο, η απειλή προέρχεται για άλλη μια φορά από τον φανατισμό, δηλαδή από την τυφλή πίστη στη δική μας αλήθεια και ότι αυτή μπορεί να επιβληθεί με τη βία. Δεν χρειάζονται παραδείγματα· τα έχουμε καθημερινά μπροστά στα μάτια μας.
Έπειτα έρχεται το ιδανικό της μη βίας. Ποτέ μου δεν ξεχνώ τη διδαχή του Καρλ
Πόπερ, σύμφωνα με την οποία αυτό που ουσιαστικά διακρίνει μια δημοκρατική εξουσία από μια μη δημοκρατική είναι πως μονάχα στην πρώτη οι πολίτες μπορούν να ξεφορτωθούν τους κυβερνώντες χωρίς αιματοχυσίες. Οι τυπικοί κανόνες της δημοκρατίας, που τόσο συχνά γίνονται αντικείμενο χλευασμού, εισήγαγαν για πρώτη φορά στην ιστορία τρόπους συμβίωσης που είχαν στόχο την επίλυση των κοινωνικών συγκρούσεων χωρίς τη χρήση βίας. Μόνον εκεί όπου οι κανόνες αυτοί γίνονται σεβαστοί, ο αντίπαλος δεν θεωρείται πλέον εχθρός που πρέπει να εξοντωθεί αλλά αυτός που μας αντιπολιτεύεται και αύριο μπορεί να πάρει τη θέση μας. Τρίτο, το ιδανικό της σταδιακής ανανέωσης της κοινωνίας μέσα από την ελεύθερη αντιπαράθεση των ιδεών και την αλλαγή της νοοτροπίας και του τρόπου ζωής. Μόνο η δημοκρατία επιτρέπει τη διαμόρφωση και την εξάπλωση των ειρηνικών επαναστάσεων, όπως συνέβη τις τελευταίες δεκαετίες με την αλλαγή στις σχέσεις των δύο φύλων, που ίσως να είναι η μεγαλύτερη επανάσταση της εποχής μας. Τέλος, το ιδανικό της αδελφότητας (η fraternité της Γαλλικής Eπανάστασης). Η ιστορία του ανθρώπου είναι σε μεγάλο βαθμό ιστορία συγκρούσεων αδελφοκτόνων. Στο έργο του Φιλοσοφία της Ιστορίας ο Χέγκελ* χαρακτήρισε την Ιστορία ως «απέραντο σφαγείο».
Μπορούμε να τον διαψεύσουμε; Σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει περίπτωση να διαρκεί επί μακρόν η δημοκρατία δίχως να γίνει ήθος και συμπεριφορά. Πώς όμως μπορεί να γίνει αυτό δίχως την αναγνώριση της αδελφότητας που ενώνει όλους τους ανθρώπους σε ένα κοινό πεπρωμένο; Η αναγνώριση αυτού του γεγονότος είναι τόσο περισσότερο αναγκαία σήμερα, που καθημερινά συνειδητοποιούμε αυτό το κοινό πεπρωμένο και θα έπρεπε να ενεργήσουμε με συνέπεια όσο υπάρχει ακόμα αυτή η μικρή φλόγα της λογικής που φωτίζει την πορεία μας».

Υπενθυμίζεται ότι την Πέμπτη (06/06) εξετάστηκαν οι διαγωνιζόμενοι των Πανελληνίων 2019 από τα ΕΠΑΛ οι οποίοι εξετάστηκαν και αυτοί στα Νέα Ελληνικά με βασικό εξεταζόμενο κείμενο ένα απόσπασμα του φιλοσόφου και λογοτέχνη Αλμπέρ Καμύ.

Δείτε παρακάτω τις απαντήσεις στα θέματα από το Νέο Φροντιστήριο:

ekthesi

Μπορεί επίσης να σας αρέσει