Αντώνης Πρέκας

«H ΝΕΑ ΠΟΜΠΗΙΑ του 2015 μ.Χ», με τη ματιά ενός 18χρονου φοιτητή

5. Σεπτεμβρίου, 2015 Άρθρα - Απόψεις ΕκτύπωσηΜέγεθος Κειμένου:

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,  Αθήνα, 15 Αυγούστου 2015
Μήπως τελικά είμαστε ,όντως, η Πομπηία του σήμερα; Αναλογικά να το πάρουμε δηλαδή, ζούμε δίπλα σε ένα ηφαίστειο το οποίο είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει να βγάζει καπνούς, να δημιουργεί σεισμούς να πετάει πέτρες και φλόγες και τελικά να εξαπολύσει τη λάβα που στο διάβα της θα κάψει τα πάντα. Εν αντιθέσει, με τότε , σήμερα εμείς φτιάξαμε το ηφαίστειο με τα ίδια μας τα χέρια. Μάλιστα, όλο αυτό δημιουργήθηκε από αγνές προθέσεις. Άλλωστε ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος από αγνές προθέσεις… Το αντικείμενο, το οποίο έφτιαξε όλο αυτό το βουνό με την καταστροφική και θανατηφόρα λάβα, είναι το χρήμα.

Ας δούμε για αρχή τι είναι το χρήμα. Το χρήμα επινοήθηκε από το άτομο σαν ένα πολύ χρήσιμο και αναγκαίο εργαλείο. Παλιότερα, ως γνωστόν , οι άνθρωποι προμηθεύονταν τα είδη και αγαθά πρώτης ανάγκης και πολλά άλλα δια της ανταλλαγής. Για παράδειγμα, ένας παραγωγός ελιάς δεν μπορούσε να καλύψει όλο το εύρος των αναγκών του μόνο από την ελιά και το λάδι που παρήγαγε, αλλά χρειαζόταν και άλλα είδη, όπως το κρέας, τη γούνα ζώων, τα λαχανικά. Έτσι αντάλλασε τις ελιές με κρέατα ή οτιδήποτε άλλο. Όμως αρκετά συχνά δεν ήταν δίκαιες , αφού μπορούσαν να ανταλλάξουν τεράστιες ποσότητες κάποιου αγαθού για πάρα πολύ μικρή ποσότητα άλλου. Αυτού του είδους οι συναλλαγές οδηγούσαν στην ανάγκη επινόησης ενός άλλου είδους συναλλαγής, καθώς κανένας δεν μπορούσε να αντέξει αυτές τις άνισες ανταλλαγές. Έτσι , ο άνθρωπος δημιούργησε το χρήμα. Με τον όρο αυτό εννοούμε τις μονάδες , οι οποίες απαιτούνται για την απόκτηση αγαθών ή υπηρεσιών. Το ίδιο αποτελεί μια απλή μονάδα μέτρησης κι όχι εμπόρευμα, μια που πρώτον δεν παράγεται από το ίδιο , δηλαδή δεν μπορείς να παράγεις από το χρήμα χρήμα και δεύτερον εάν κανένας δεν σου πουλάει , δεν μπορείς να αγοράσεις, συνεπώς σου είναι άχρηστο ένα απλό κομμάτι χαρτί!

Γυρνώντας στο ηφαίστειο θα δούμε πως φτιάχτηκε. Το άτομο με το πέρασμα των αιώνων , σιγα-σιγα , θεοποίησε τα λεφτά και το κέρδος. Με αποτέλεσμα αντί για ένα απλό μέσο συναλλαγής , για το οποίο έχει επινοηθεί, έχει γίνει αυτοσκοπός, λόγος ύπαρξης και ο καθένας ορίζει τη ζωή του και τα όνειρα του με βάση αυτό. Το ανθρώπινο είδος έχει αφήσει στην άκρη σημαντικές ,για την ύπαρξή του και την κοινωνία, ηθικές και άλλες αξίες αφού αυτές δεν έχουν χρηματική αξία!!! Ένα επάγγελμα που στο παρελθόν εθεωρείτο παράνομο και ανήθικο τώρα είναι νόμιμο, χαίρει μεγάλης εκτίμησης και διδάσκεται σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η παλαιά του ονομασία τοκογλύφος, ενώ τώρα τραπεζίτης ή χρηματιστής ή γενικότερα τραπεζικό σύστημα. Εν ολίγοις, η παραγωγή κέρδους από τα λογιστικά κέρδη.

Όλα αυτά στα πλαίσια του παρηκμασμένου καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, έφτιαξαν ένα νοητό ηφαίστειο. Αυτές οι συναλλαγές, τα δάνεια, το πλαστικό χρήμα, οι επενδύσεις στο χρηματιστήριο και σε ομόλογα (εν συντομία ένας νόμιμος τζόγος), οι δοσοληψίες και η παραγωγή ενός ανύπαρκτου κέρδους, έφεραν… Μια τεράστια ΦΟΥΣΚΑ!

( Είναι ευκολότερο να ληστέψεις ιδρύοντας μια τράπεζα παρά απειλώντας έναν ταμία. Μπρέχτ)

Αυτή η φούσκα είναι επι της ουσίας ο υπαρκτός καπιταλισμός. Φέρνοντας ένα απλοϊκό παράδειγμα ( το οποίο μου είπε ο πατέρας μου στην ηλικία των 12 ετών με σκοπό να καταλάβω τον κόσμο που ζω) είναι η μορφή του δανεισμού από τις τράπεζες. Όταν οποιοσδήποτε ιδιώτης (ένα νομικό ή φυσικό πρόσωπο) δανείζεται από έναν τραπεζικό οργανισμό, ας πούμε 1 ευρώ αυτομάτως η τράπεζα λογιστικά γράφει πως έχει στα ταμεία της 2,5 ευρώ απο τον ιδιώτη χωρίς εκείνος να τα έχει επιστρέψει. Αυτά τα 2,5 ευρώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν , αλλά αν κάποιος τρίτος πάει να δανειστεί 1 ευρώ ,πριν ο προηγούμενος ιδιώτης δεν έχει αποπληρώσει το δάνειο του, δανείζει από το κέρδος του δανείου που δεν έχει αποπληρωθεί συνεπώς τα χρήματα αυτά δεν υπάρχουν. Η τράπεζα κάνοντας τις ίδιες ενέργειες από τους 2 αυτούς δανεισμούς της χωρίς να έχει εισπράξει τίποτα λογιστικά έχει κέρδος 5 ευρώ, ενώ πρακτικά δεν έχει τίποτα. Στην σύγχρονη οικονομία το 95% είναι τέτοιες αξίες, ενώ το 5% είναι η πραγματική οικονομία, η οποία ζούμε καθημερινώς. Κάνοντας την αναγωγή σε μεγαλύτερα ποσοστά θα βρούμε τι δημιουργεί  αυτή τη ΦΟΥΣΚΑ. Επίσης θα συμπεράνουμε πως αυτά τα νούμερα δεν υπάρχουν κι αυτό δημιουργεί ένα κενό. ΤΕΡΑΣΤΙΟ!

Αυτό το παράδειγμα ,ελπίζω, να βοήθησε να κατανοήσετε πως δημιουργήθηκε η ΦΟΥΣΚΑ, δηλαδή το ηφαίστειο. Το ηφαίστειο δεν υπάρχει και φυσικά η λάβα του. Όμως , εμείς τους δώσαμε υπόσταση και τεράστια δύναμη. Ξαφνικά άρχισε να μας εξουσιάζει, να μας δείχνει πώς να ζούμε. Ο φόβος της έκρηξης μας καταβάλει. Η έκρηξη είναι αναπόφευκτη , έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα. Η καταστροφή έρχεται.

Έτσι λοιπόν, είμαστε εν αναμονή της εκρήξεως! Πώς μπορούμε να σωθούμε από αυτή την σύγχρονη τραγωδία; Μα φυσικά… ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ… Η ιστορία της Πομπηίας είναι ολόιδια με τη σημερινή. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν μπορούμε να σωθούμε. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη και το γερμανό φιλόσοφο Friedrich Hegel, εάν η ιστορία διδάσκει κάτι είναι ότι ο άνθρωπος δεν διδάσκεται τίποτα από αυτή…! Αυτός είναι ο λόγος που είμαστε καταδικασμένοι. Η ιστορία κάνει κύκλους. Έτσι η καταστροφή είναι σίγουρη!

Ωστόσο μετά την καταστροφή της ρωμαϊκής επαρχίας ήρθε και η πτώση της διεφθαρμένης, αλαζονικής και παρακμασμένης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην οικοδόμηση μιας νέας εποχής και φυσικά μιας νέας αυτοκρατορίας , της Βυζαντινής. Ο νόμος της φύσης που κατά κύριο κανόνα του λέει πως όταν λείπει ή καταστρέφεται κάτι παλιό κάτι νέο παίρνει τη θέση του.

Σήμερα, άλλη μια <αυτοκρατορία>, μια εποχή, οι ιδέες κι ένα ολόκληρο σύστημα καταρρέουν μπρος στα μάτια μας. Η αυτοκρατορία δεν είναι άλλη από την ευρωπαϊκή ένωση, την οποία διακρίνουν τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά με την ρωμαϊκή αυτοκρατορία (τρανό παράδειγμα ο τρόπος χειρισμού των προβλημάτων της Ελλάδας, η οποία αντιμετωπίζεται σαν τον φτωχό συγγενή και αντιμετωπίζεται πάρα πολύ σκληρά και άνισα στα πλαίσια του ρεύματος του νεοφιλελευθερισμού που διακατέχει την Ε.Ε.). Η εποχή δεν είναι άλλη από την σημερινή και τα χαρακτηριστικά της είναι η άνιση κατανομή του πλούτου, οι μεγάλες ταξικές διαφορές και το ηφαίστειο δηλαδή η ΦΟΥΣΚΑ. Οι ιδέες της ένωσης είναι ο νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος αντιμετωπίζει την οικονομική πολιτική ως επιστήμη και μόνο με βάση δηλαδή τα νούμερα και όχι την κοινωνία και τον λαό. Στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού η οικονομική πολιτική δεν πρόκειται να έχει κοινωνικό πρόσωπο και να ελαφρύνει την κοινωνία ΠΟΤΕ. Το σύστημα δεν είναι άλλο από τον καπιταλισμό που τόσα χρόνια έχει εδραιωθεί και έχει γεννήσει από τα σπλάχνα του όλα αυτά τα οποία βιώνουμε αυτή τη στιγμή. Ο καπιταλισμός ,επί του παρόντος, είναι το σαπισμένο πόδι το οποίο δεν ακρωτηριάζουμε και δεχόμαστε όλες τις επιπτώσεις της σαπίλας του. Συνεπώς η καταστροφή της είναι σίγουρη και αναπόφευκτη.

Βέβαια αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάτι άλλο το οποίο μπορούμε να αλλάξουμε τον καπιταλισμό μαζί του. Εδώ υπάρχουν δύο περιπτώσεις είναι να ανοικοδομηθεί ή να βγει κάτι νέο το οποίο θα δημιουργήσει καλύτερες προδιαγραφές στη ζωή μας. Και οι δυο περιπτώσεις θα ήταν ευχής έργων.

Στο σημείο αυτό θα δούμε ίσως την μόνη διαφορά της εποχής μας. Σε αντίθεση με την μικρή ρωμαϊκή επαρχία, η μικρή ευρωπαϊκή επαρχία της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας μπορούσε και ακόμη για πολύ λίγο να σωθεί. Πώς; Μα φυσικά δια της καταστροφής. Όπως είπε ο Πάμπλο Πικάσο <κάθε δημιουργία συνεπάγεται πρώτα μια καταστροφή>. Έτσι όταν κάτι καταστρέφεται , αυτομάτως ξεκινά να δημιουργείται κάτι νέο ελπιδοφόρο και άφθαρτο. Όσο πιο γρήγορα έρθει η καταστροφή πιο γρήγορα θα έρθει και η δημιουργία και όσο πιο οργανωμένα έρθει η καταστροφή τόσο πιο οργανωμένα θα έρθει και η δημιουργία.

Συνοψίζοντας, ακούσαμε και νιώσαμε τους σεισμούς αλλά δεν δώσαμε σημασία, είδαμε τις πέτρες να πετάγονται από το βουνό μα πάλι δεν δώσαμε σημασία. Σε λίγο (αν όχι και τώρα) θα ξεσπάσει η παλίρροια της θάλασσας και η λάβα. Η λύση, λοιπόν, είναι μόνο μία οργανωμένη καταστροφή η οποία ,όμως, θα γίνει μια οργανωμένη πράξη δημιουργίας. Βέβαια πάντα με τους σωστούς ανθρώπους.

Υ.Γ: Μια και έχουμε εκλογές ένα πράγμα θέλω να τονίσω πως στη δημοκρατία δεν υπάρχει τιμωρητέα ψήφος, καθώς έτσι τιμωρείς τον εαυτό σου…
Υ.Γ.2: Δεν παίζει μεγάλη σημασία το κόμμα και οι ιδεοληψίες. Ένας λαός μπορεί και πρέπει να βαδίσει μπροστά μόνο όταν είναι ενωμένος
Υ.Γ.3: Η δυσλειτουργική δημοκρατία δεν διορθώνεται με καλό φασισμό (από όπου κι αν προέρχεται), διότι αυτός δεν υπάρχει.

Μιχάλης Πρέκας- Φοιτητής στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου ετών 18

(…και δια την αντιγραφή Αντώνης Πρέκας)

 

**Όλα τα άρθρα και τα σχόλια των συνεργαζόμενων αρθρογράφων και σχολιαστών του CRASHONLINE.GR απηχούν τις απόψεις τους. Το CRASHONLINE.GR θεωρεί την είδηση ιερή και το σχόλιο ελεύθερο.