ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΕΝΙΔΙΟΥ! Ο δολοφόνος, η βλακεία και η ανοχή της πολιτείας

13. Ιουνίου, 2017 Είπαν - Έγραψαν ΕκτύπωσηΜέγεθος Κειμένου:

mariossssssssssssssss

Χρόνια τώρα η χώρα παραπαίει, πηγαίνοντας από το κακό στο χειρότερο. Τυχαίο; Ασφαλώς και όχι. Διότι όταν έχεις Κυβερνώντες που αποστολή τους είναι να εκπαιδεύουν προς το καλύτερο τον λαό, να λένε ότι τους κατέβει στο κεφάλι και ουσιαστικά να επιβραβεύουν τον όποιο λαϊκισμό, την όποια ψυχοπαθολογική άποψη, να επιβραβεύουν δηλαδή τα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου και να μην υπερασπίζονται την απλή- μέση λογική και να μην θέλουν τον νόμο και τη τάξη, τότε όλα μπορούν να συμβούν σε αυτή τη δύσμοιρη Ελλάδα που σε λίγο θα συναγωνίζεται την Κολομβία. Είναι δυνατόν εκπρόσωποι της πολιτείας, υπουργοί, αναπληρωτές, υφυπουργοί αντί να καταδικάζουν με όλους τους τρόπους την ανομία, να αφήνουν παράθυρα ανοχής στη λογική «ήταν μια στραβή»; Είναι δυνατόν ο κ. Πολάκης, που δεν πρόκειται για έναν απλό γραφικό πολίτη αλλά για τον Αναπληρωτή Υπουργό Υγείας, να υπερασπίζεται τα όπλα και τους πυροβολισμούς στη λογική ότι πρόκειται για έθιμο επιβεβλημένο;

Την καλύτερη απάντηση τη δίνει σήμερα με άρθρο του στον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ» ο δημοσιογράφος Μιχάλης Μαρδάς, αξίζει να το διαβάσετε.

Πολλά από τα δημοσιογραφικά κλισέ είναι εκνευριστικά, αλλά αυτό το να χαρακτηρίζουμε άτυχο έναν άνθρωπο που ουσιαστικά φονεύθηκε αποτελεί ύβρις. Ο μικρός Μάριος, που σκοτώθηκε στο Μενίδι δεν είναι άτυχος, είναι θύμα φόνου. Φονεύθηκε από αυτόν που έβγαλε το όπλο από το σπίτι του και άρχισε να πυροβολεί στον αέρα.

 

Για το γκέτο στο Μενίδι πολλοί έγραψαν, περισσότεροι θα γράψουν και σε λίγο καιρό, δυστυχώς, προβλέπω πως κανένας (σ.σ. εκτός από την χαροκαμένη οικογένεια) δεν θα ασχολείται. Όπως δεν έχουν ασχοληθεί τόσο καιρό και περιμένουν κάποια αφορμή για να χύσουν τα κροκοδείλια δάκρυά τους. Για αυτό τον λόγο, για την κατάσταση στο Μενίδι θα αφήσω τους πιο ειδικούς να μιλήσουν.

Θα ήθελα, λοιπόν, να ξεφύγω από αυτό και επανερχόμενος στον τίτλο του άρθρου, αναρωτιέμαι γιατί δεν μιλάει κανείς και για τους άλλους… Μάριους που έχουν υπάρξει κατά καιρούς.

Δεν ξέρω για ποιον λόγο κανείς δεν μίλησε όλες αυτές τις ημέρες για την ηλίθια συνήθεια που έχουν πάρα πολλοί να βγάζουν τις καραμπίνες, τα περίστροφα ακόμη και τα καλάσνικοφ από τα σπίτια τους και να πυροβολούν σε χαρές, πανηγύρια ακόμη και σε κηδείες.

Γιατί δεν μιλάει κανείς για τα άλλα θύματα αυτής της ανοησίας, που δεν είναι λίγα. Στην Κρήτη, ας πούμε, περηφανεύονται για τις μπαλωθιές όπως και σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας και έτσι τίτλοι όπως «ματωμένος γάμος», «τραγωδία σε βαφτίσια», επαναλαμβάνονται.

Η εικόνα του συγγενή να βγαίνει στον δρόμο και να πυροβολεί, όχι μόνο είναι γνώριμη σε όλους, αλλά δεν πρέπει να υπάρχει κανείς Ελληνας που να μην την έχει βιώσει. Επίσης πάρα πολλοί, που αυτή την ώρα «κλαίνε» για τον Μάριο, στο παρελθόν έχουν βρεθεί στην θέση του ανθρώπου που πυροβόλησε.

Θα μπορούσαν και αυτοί να έχουν σκοτώσει γιατί πολύ απλά η βλακεία είναι ανίκητη. Είναι βλακεία, κυρίες και κύριοι, να πυροβολείς στον αέρα γιατί κανείς δεν σου διασφαλίζει πως αυτό το βόλι δεν θα βρει στόχο. Είναι βλακεία να είσαι δίπλα σε αυτόν που πυροβολεί και να μην διαμαρτυρηθείς, αλλά να κοιτάζεις εκστασιασμένος ακόμη μία ένδειξη βαρβαρότητας.

Είμαι σίγουρος πως κάθε ανάλογο άρθρο θα βρει ελάχιστους που θα τους επηρεάσει, σε βαθμό που να θέλουν από την πλευρά τους να αλλάξουν μία νοσηρή κατάσταση. Όμως δεν γίνεται να τα θεωρούμε όλα δεδομένα και να αντιμετωπίζουμε κάθε περίπτωση όπως μας βολεύει.

Τα πράγματα είναι απλά: Εσύ με τις μπαλωθιές είσαι εν δυνάμει δολοφόνος και εσύ που τον κοιτάζεις είσαι συνεργός του!