Του «Μετεωρίτη»

Τα δημοψηφίσματα, δεν είναι… πασατέμπος!

27. Ιουνίου, 2016 Άρθρα - Απόψεις ΕκτύπωσηΜέγεθος Κειμένου:

Το που θα οδηγήσει το Brexit, τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο (όσο, δηλαδή, παραμένει “Ηνωμένο”…) όσο και την Ενωμένη Ευρώπη ( όσο, δηλαδή, παραμένει Ενωμένη…) είναι μάλλον πρόωρο να προβλέψει κανείς. Το πρόβλημα είναι πολυεπίπεδο και δαιδαλώδες, άπτεται και ευρύτερων γεωπολιτικό-οικονομικών παραμέτρων και η όποια απόπειρα σε προοπτική ανάλυσης του, για να σχεδιάσει κανείς πιθανή λύση, δυσχεραίνεται από ένα σωρό απρόβλεπτους παράγοντες. Και την συμβολή του τυχαίου στην διαμόρφωση της πραγματικότητας και της ιστορίας…

Το μόνο βέβαιο, είναι ότι οι λόγοι που οδήγησαν την μισή βρετανική κοινωνία στην απόφαση να επανέλθει η χώρα τους στην “ασφάλεια” του… απομονωμένου νησιού (κάποιοι, μάλλον, ζουν ακόμη με την ψευδαίσθηση της αυτοκρατορίας…), δεν σχετίζονται κατά κανένα τρόπο με ευρωπαϊκή οικονομική, θεσμική, ιδεολογική κρίση, την κρίση ταυτότητας και οράματος που μαστίζει την ΕΕ. Η Βρετανία, διατηρούσε μια ιδιαιτέρως προνομιακή σχέση με την ΕΕ, απολάμβανε εξαιρέσεων που βοηθούσαν την οικονομία της (η οποία, άλλωστε, έχει και το “εργαλείο” του εθνικού νομίσματος), είναι κοινώς παραδεκτό από όλους (πλην των Βρετανών!) ότι περισσότερο κέρδιζε από την ευρωπαϊκή συμμετοχή της, παρά έχανε…

Μια αγιάτρευτη… νοσταλγία για την εποχή του ruleBritannia, ένας αγιάτρευτος ψευδεπίγραφος συντηρητικός εθνικισμός (παθογένειες που δεν άφησαν το Ηνωμένο Βασίλειο να γίνει μέλος της ΕΟΚ, παρά μόνο 13 ολόκληρα χρόνια μετά την ίδρυση της…) και ένας αφόρητος λαϊκισμός της πολιτικής της τάξης, είναι τα βασικά στοιχεία που οδήγησαν στο Brexit. Ο ανεπαρκής πρωθυπουργός της Κάμερον δεσμεύθηκε πριν από τις τελευταίες εκλογές ότι θα κάνει δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της χώρας στην ΕΕ, με αποκλειστικό κίνητρο τη  προσέλκυση των ευρωσκεπτικιστών ψηφοφόρων του κόμματός του. Και την αυτοπαγίδευση του αυτή, την εκμεταλλεύθηκε ο ακροδεξιός Φάρατζ για να κερδίσει εκλογική πελατεία, καθώς επίσης και το… κακέκτυπο του Τράμπ, ο εσωκομματικός αντίπαλος του Κάμερον Μπεν Τζόνσον. Τα υπόλοιπα, είναι… ιστορία. Και σίγουρα “κλινική περίπτωση” για πανεπιστημιακές μελέτες του μέλλοντος!

Το πόσο ψύχραιμα και συνειδητά ψήφισαν την περασμένη Πέμπτη οι Βρετανοί, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι πριν καλά-καλά συμπληρωθούν 48 ώρες από την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων, 4 εκατομμύρια ψηφοφόροι, πολλοί (κατά δήλωση των ιδίων) και από αυτούς που τάχθηκαν υπέρ του Brexitμάζεψαν υπογραφές για να… επαναληφθεί το δημοψήφισμα- αφού μάλιστα άκουσαν τον ανεκδιήγητο Φάρατζ, να παραδέχεται καθημαγμένος πως η “δέσμευσή” του ότι τα 350 εκατομμύρια στερλίνες που πληρώνει εβδομαδιαίως ως συμμετοχή της στον κοινοτικό προϋπολογισμό η Βρετανία θα κατευθύνονταν πλέον στο ΕΣΥ, είναι ανέφικτη…

Θεωρητικά, τα δημοψηφίσματα (δηλαδή η άμεση δημοκρατία, όπου ο λαός αποφασίζει ο ίδιος , χωρίς διαμεσολάβηση, για την αντιμετώπιση και την λύση των προβλημάτων του) είναι μια ακραιφνής δημοκρατική διαδικασία. Θεωρητικά, μόνο. Και τα δημοψηφίσματα, έχουν κάποια αξία και αποτελεσματικότητα ότι το διακύβευμα τους αφορά ένα τοπικό, και μικρής εμβέλειας πρόβλημα, για την λύση του οποίου οι τοπικοί κάτοικοι έχουν μεγαλύτερη πείρα και τεκμηριωμένη από την καθημερινότητα άποψη.

Οι θεμελιωτές της σύγχρονης κοινοβουλευτικής, αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (που είναι ένα κακό σύστημα, αλλά απείρως καλύτερο από όλα τα άλλα…) κάτι ήξεραν σ” ολόκληρο τον κόσμο και προέκριναν την συνολική ευθύνη διακυβέρνησης και αποφάσεων, να την έχουν πολιτικοί ηγέτες τους οποίους  εκλέγει ο λαός για να ενεργούν για λογαριασμό του. Και ως ασφαλιστική δικλείδα, θέσπισαν την επί τακτικής βάσεως ανανέωση της λαϊκής ετυμηγορίας. Αν κάποιος ηγέτης αποδειχθεί ακατάλληλος και επικίνδυνος, σε 4 χρόνια τον αντικαθιστάς.

Έναν… “ακατάλληλο” λαό,όμως, πώς θα τον… αλλάξεις; Λαϊκιστές και ανεύθυνοι ηγέτες, από ανευθυνότητα η κομματική σκοπιμότητα μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες ως ταγών, στις πλάτες της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας ανίδεης ως προς το βάθος και την πολυπλοκότητα των σύγχρονων προβλημάτων, εύκολα χειραγωγούμενης από επιπόλαιους  εξουσιολάγνους πολιτικούς. Και, εν τέλει, παρασυρμένη από τις εντυπώσεις και την αναμόχλευση του συλλογικού θυμικού,  αποφασίζει καταστροφικά, για θέματα για τα οποία δεν έχει την παραμικρή ιδέα!

Ας έχουμε τον νου μας κι” εδώ στην… χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας,όπου επ” εσχάτοις ευδοκιμούν κάτι τέτοια μικροπολιτικάντικα, ανεύθυνα, επικίνδυνα ιδεοληπτικά “φρούτα”. Που δεν χρησιμοποίησαν τα δημοψηφίσματα μόνο για λόγους τακτικισμού και εντυπώσεων, ως εργαλεία παραπλάνησης του κόσμου για να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στην εξουσία, αλλά το πάνε ακόμη πιο μακρυά: αποβλέπουν στην θεσμοθέτηση δημοψηφισματικής αναθεώρησης του Συντάγματος, για να έχουν το άλλοθι της “λαϊκής επικύρωσης” στα επικίνδυνα σχέδιά τους θεσμικού, καθεστωτικού αλυσοδέματος της δημοκρατικής τάξης. Με το βολικό, λαϊκίστικο και ψευδεπίγραφο επιχείρημα, ότι “ο λαός, πρέπει να έχει γνώμη!”

Γνώμη, δικαιούνται να έχουν οι πάντες. Αποφασιστική γνώμη, δικαιούνται να έχουν  μόνο όσοι έχουν γνώση…