Του «Μετεωρίτη»

Ο Ερντογάν, ως “παράφρων μεταβλητή¨”.

18. Ιουλίου, 2016 Άρθρα - Απόψεις ΕκτύπωσηΜέγεθος Κειμένου:

 

Μετά τις εικασίες και τις θεωρίες συνωμοσίας, ήρθαν και οι πληροφορίες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι ο Ερντογάν είχε έτοιμη την λίστα προγραφών σε όλο το εύρος της κρατικής μηχανής πριν ακόμη εκδηλωθεί το περίεργο πραξικόπημα της περασμένης Παρασκευής. Και οι “εκκαθαρίσεις” άρχισαν να εφαρμόζονται με αξιοπρόσεκτη ταχύτητα. Σαν έτοιμες από καιρό…

Στημένο ή όχι, το πραξικόπημα των λίγων ωρών απέδωσε καρπούς. Ενίσχυσε εντυπωσιακά (και τρομακτικά, στην κυριολεξία…) τον εκλεγμένο αυταρχικό “Σουλτάνο” της Τουρκίας, ο οποίος έχει καταφέρει με δόλιες και αμφιλεγόμενες μεθόδους και προβοκάτσιες να εξισλαμίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το κοσμικό κράτος που δημιούργησε ο Ατατούρκ. Καθιστώντας έτσι την έκπαλαι ασταθή και απρόβλεπτη αυτή μεγάλη περιφερειακή δύναμη, σε ακόμη πιο επικίνδυνο αστάθμητο παράγοντα σε τούτη την εύφλεκτη γωνιά του πλανήτη.

Πριν ταχθούν υπέρ της “συνταγματικής νομιμότητας” στην Τουρκία, όλες οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης τήρησαν τις πρώτες θολές ώρες του πραξικοπήματος επιφυλακτική στάση έναντι του Ερντογάν. Και έσπευσαν να τον στηρίξουν -ακόμη και οι ΗΠΑ- μόνο όταν επιβεβαιώθηκε από τις εξελίξεις η αδιαμφισβήτητη επικράτηση του καθεστώτος του. Κι” αυτό, κάτι λέει. Θέλουν την Τουρκία ισχυρό παράγοντα ισχύος στην περιοχή, αλλά αξιόπιστο (στον βαθμό που το επιτρέπει το παρελθόν της…), δυτικότροπη ως προς τις αντιλήψεις της περί δημοκρατίας, πρότυπο δυτικής μουσουλμανικής χώρας. Ο Ερντογάν, εξελίσσεται σε απρόβλεπτο και επικίνδυνο εταίρο. Και μια ενδεχόμενη αντικατάστασή του από μια πιο προβλέψιμη και “συνεργάσιμη” διάδοχο κατάσταση, δεν θα τους στεναχωρούσε ιδιαίτερα. Αλλά το πραξικόπημα, με ή χωρίς εισαγωγικά, ενίσχυσε το καθεστώς Ερντογάν. Με ενδόμυχες επιφυλάξεις, λοιπόν, χαιρέτισαν την “συνταγματική νομιμότητα”. Μια “νομιμότητα” που σκέφτεται να επαναφέρει σε ισχύ την θανατική ποινή για λόγους ρεβανσισμού και αποτροπής μελλοντικών πραξικοπηματικών κινήσεων, που ενθαρρύνει, στον βαθμό που δεν υποκινεί, τους οπαδούς του καθεστώτος να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους με λιντσαρίσματα και δημόσιες διαπομπεύσεις, με ακόμη αυταρχικότερο έλεγχο της δικαιοσύνης, με αυστηρότερο φίμωμα του Τύπου, της ελευθερίας έκφρασης, του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τα οποία -οποία ειρωνεία της τύχης!- χρησιμοποίησε ο Ερντογάν, για να βγάλει τον λαό στους δρόμους…

Η επικράτηση και η ισχυροποίηση του Ερντογάν, δεν συνεπάγεται βεβαίως καμιά ηρεμία και κανονικότητα στο εσωτερικό της Τουρκίας σε μακροπρόθεσμη βάση. Οι αντιπολιτευτικές αντιστάσεις , κομμάτων και κοινωνίας, θα συνεχίσουν να βράζουν, αναμένοντας την στιγμή μιας ακόμη έκρηξης τους. Μετά το πραξικόπημα,

υποχώρησαν και λουφάζουν. Αλλά το καπάκι, δεν μένει για πολύ πάνω στο καζάνι που βράζει. Η αλόγιστη εμμονή και η καθεστωτική εκδοχή πίστης στο δόγμα “νόμος και τάξη”, έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι υποθάλπει… ανομία και αταξία. Και οι διαδικασίες επώασης απρόβλεπτων εξελίξεων, ακόμη και προκειμένου περί σκληρών καθεστώτων που υποτίθεται ότι ελέγχουν τα πάντα, έχουν την δική τους αίσθηση του χρόνου…

Η επιφυλακτική και αμήχανη αντίδραση των χωρών της Δύσης με το που μαθεύτηκε το πραξικόπημα, ίσως να “λέει” πολύ περισσότερα για τον Ερντογάν από την εκ των υστέρων “στήριξη” που του παρασχέθηκε. Το πώς θα πορευθεί από εδώ κι” εμπρός, με περισσότερη δημοκρατική νομιμότητα ή με καθεστωτική σκλήρυνση (όπως προδιαθέτουν οι πρώτες κινήσεις του), θα κρίνει αποφασιστικά το μέλλον της αχανούς και πολύπλοκης αυτής χώρας. Και την ηρεμία, ισορροπία και ελεγχόμενη σταθερότητα στην επικίνδυνη